४. मणिभद्दसुत्तं

२३८. एकं समयं भगवा मगधेसु विहरति मणिमालिके चेतिये मणिभद्दस्स यक्खस्स भवने. अथ खो मणिभद्दो यक्खो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘सतीमतो सदा भद्दं, सतिमा सुखमेधति;

सतीमतो सुवे सेय्यो, वेरा च परिमुच्चती’’ति.

‘‘सतीमतो सदा भद्दं, सतिमा सुखमेधति;

सतीमतो सुवे सेय्यो, वेरा न परिमुच्चति.

‘‘यस्स सब्बमहोरत्तं [रत्तिं (स्या. कं. क.)], अहिंसाय रतो मनो;

मेत्तं सो सब्बभूतेसु, वेरं तस्स न केनची’’ति.