२. सक्कनामसुत्तं

२३६. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति गिज्झकूटे पब्बते. अथ खो सक्कनामको यक्खो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘सब्बगन्थप्पहीनस्स, विप्पमुत्तस्स ते सतो;

समणस्स न तं साधु, यदञ्ञमनुसाससी’’ति [यदञ्ञमनुसासतीति (सी. स्या. कं. पी.)].

‘‘येन केनचि वण्णेन, संवासो सक्क जायति;

न तं अरहति सप्पञ्ञो, मनसा अनुकम्पितुं.

‘‘मनसा चे पसन्नेन, यदञ्ञमनुसासति;

न तेन होति संयुत्तो, यानुकम्पा [सानुकम्पा (सी. पी.)] अनुद्दया’’ति.