११. तिंसमत्ताथेरीगाथा

११७. ‘‘‘मुसलानि गहेत्वान, धञ्ञं कोट्टेन्ति माणवा [मानवा (सी.)];

पुत्तदारानि पोसेन्ता, धनं विन्दन्ति माणवा.

११८. ‘‘‘करोथ बुद्धसासनं, यं कत्वा नानुतप्पति;

खिप्पं पादानि धोवित्वा, एकमन्ते निसीदथ;

चेतोसमथमनुयुत्ता, करोथ बुद्धसासनं’.

११९. ‘‘तस्सा ता [तं (सी.)] वचनं सुत्वा, पटाचाराय सासनं;

पादे पक्खालयित्वान, एकमन्तं उपाविसुं;

चेतोसमथमनुयुत्ता, अकंसु बुद्धसासनं.

१२०. ‘‘रत्तिया पुरिमे यामे, पुब्बजातिमनुस्सरुं;

रत्तिया मज्झिमे यामे, दिब्बचक्खुं विसोधयुं;

रत्तिया पच्छिमे यामे, तमोखन्धं पदालयुं.

१२१. ‘‘उट्ठाय पादे वन्दिंसु, ‘कता ते अनुसासनी;

इन्दंव देवा तिदसा, सङ्गामे अपराजितं;

पुरक्खत्वा विहस्साम [विहराम (सी.), विहरिस्साम (स्या.)], तेविज्जाम्ह अनासवा’’’ति.

इत्थं सुदं तिंसमत्ता थेरी भिक्खुनियो पटाचाराय सन्तिके अञ्ञं ब्याकरिंसूति.