८. पुण्णिकाथेरीअपदानं

१८४. ‘‘विपस्सिनो भगवतो, सिखिनो वेस्सभुस्स च;

ककुसन्धस्स मुनिनो, कोणागमनतादिनो.

१८५. ‘‘कस्सपस्स च बुद्धस्स, पब्बजित्वान सासने;

भिक्खुनी सीलसम्पन्ना, निपका संवुतिन्द्रिया.

१८६. ‘‘बहुस्सुता धम्मधरा, धम्मत्थपटिपुच्छिका;

उग्गहेता च धम्मानं, सोता पयिरुपासिता.

१८७. ‘‘देसेन्ती जनमज्झेहं, अहोसिं जिनसासने;

बाहुसच्चेन तेनाहं, पेसला अतिमञ्ञिसं.

१८८. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, सावत्थियं पुरुत्तमे;

अनाथपिण्डिनो गेहे, जाताहं कुम्भदासिया.

१८९. ‘‘गता उदकहारियं, सोत्थियं दिजमद्दसं;

सीतट्टं तोयमज्झम्हि, तं दिस्वा इदमब्रविं.

१९०. ‘‘‘उदहारी अहं सीते, सदा उदकमोतरिं;

अय्यानं दण्डभयभीता, वाचादोसभयट्टिता [वाचारोसभयट्टिता (स्या.)].

१९१. ‘‘‘कस्स ब्राह्मण त्वं भीतो, सदा उदकमोतरि;

वेधमानेहि गत्तेहि, सीतं वेदयसे भुसं’.

१९२. ‘‘‘जानन्ती वत मं भोति, पुण्णिके परिपुच्छसि;

करोन्तं कुसलं कम्मं, रुन्धन्तं [निद्धन्तं (सी. पी.), नुदन्तं (स्या.)] कतपापकं.

१९३. ‘‘‘यो चे वुड्ढो दहरो वा, पापकम्मं पकुब्बति;

दकाभिसिञ्चना सोपि [भोति (सी. क.) थेरीगा. २३९], पापकम्मा पमुच्चति’.

१९४. ‘‘उत्तरन्तस्स अक्खासिं, धम्मत्थसंहितं पदं;

तञ्च सुत्वा स संविग्गो [सुसंविग्गो (स्या.)], पब्बजित्वारहा अहु.

१९५. ‘‘पूरेन्ती ऊनकसतं, जाता दासिकुले यतो;

ततो पुण्णाति नामं मे, भुजिस्सं मं अकंसु ते.

१९६. ‘‘सेट्ठिं ततोनुजानेत्वा [ततो अनुमोदेत्वा (सी. स्या.), ततो अनुमानेत्वा (पी.)], पब्बजिं अनगारियं;

न चिरेनेव कालेन, अरहत्तमपापुणिं.

१९७. ‘‘इद्धीसु च वसी होमि, दिब्बाय सोतधातुया;

चेतोपरियञाणस्स, वसी होमि महामुने.

१९८. ‘‘पुब्बेनिवासं जानामि, दिब्बचक्खु विसोधितं;

सब्बासवपरिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.

१९९. ‘‘अत्थधम्मनिरुत्तीसु, पटिभाने तथेव च;

ञाणं मे विमलं सुद्धं, बुद्धसेट्ठस्स वाहसा.

२००. ‘‘भावनाय महापञ्ञा, सुतेनेव सुताविनी;

मानेन नीचकुलजा, न हि कम्मं विनस्सति [पनस्सति (स्या.)].

२०१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवा.

२०२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२०३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं पुण्णिका भिक्खुनी इमा गाथायो अभासित्थाति.

पुण्णिकाथेरियापदानं अट्ठमं.