१. महाकच्चायनत्थेरगाथा
४९४. ‘‘कम्मं बहुकं न कारये, परिवज्जेय्य जनं न उय्यमे;
सो उस्सुक्को रसानुगिद्धो, अत्थं रिञ्चति यो सुखाधिवाहो.
४९५. ‘‘पङ्कोति हि नं अवेदयुं, यायं वन्दनपूजना कुलेसु;
सुखुमं सल्लं दुरुब्बहं, सक्कारो कापुरिसेन दुज्जहो.
४९६. ‘‘न परस्सुपनिधाय, कम्मं मच्चस्स पापकं;
अत्तना तं न सेवेय्य, कम्मबन्धूहि मातिया.
४९७. ‘‘न परे वचना चोरो, न परे वचना मुनि;
अत्ता च नं यथावेदि [यथा वेत्ति (सी.)], देवापि नं तथा विदू.
४९८. ‘‘परे च न विजानन्ति, मयमेत्थ यमामसे;
ये च तत्थ विजानन्ति, ततो सम्मन्ति मेधगा.
४९९. ‘‘जीवते वापि सप्पञ्ञो, अपि वित्तपरिक्खयो;
पञ्ञाय च अलाभेन [अभावेन (सी. अट्ठ.)], वित्तवापि न जीवति.
५००. ‘‘सब्बं सुणाति सोतेन, सब्बं पस्सति चक्खुना;
न च दिट्ठं सुतं धीरो, सब्बं उज्झितुमरहति.
५०१. ‘‘चक्खुमास्स यथा अन्धो, सोतवा बधिरो यथा;
पञ्ञवास्स यथा मूगो, बलवा दुब्बलोरिव;
अथ अत्थे समुप्पन्ने, सयेथ [पस्सेथ (क.)] मतसायिक’’न्ति.
… महाकच्चायनो थेरो….