१. महाकच्चायनत्थेरगाथा

४९४. ‘‘कम्मं बहुकं न कारये, परिवज्जेय्य जनं न उय्यमे;

सो उस्सुक्को रसानुगिद्धो, अत्थं रिञ्चति यो सुखाधिवाहो.

४९५. ‘‘पङ्कोति हि नं अवेदयुं, यायं वन्दनपूजना कुलेसु;

सुखुमं सल्लं दुरुब्बहं, सक्कारो कापुरिसेन दुज्जहो.

४९६. ‘‘न परस्सुपनिधाय, कम्मं मच्चस्स पापकं;

अत्तना तं न सेवेय्य, कम्मबन्धूहि मातिया.

४९७. ‘‘न परे वचना चोरो, न परे वचना मुनि;

अत्ता च नं यथावेदि [यथा वेत्ति (सी.)], देवापि नं तथा विदू.

४९८. ‘‘परे च न विजानन्ति, मयमेत्थ यमामसे;

ये च तत्थ विजानन्ति, ततो सम्मन्ति मेधगा.

४९९. ‘‘जीवते वापि सप्पञ्ञो, अपि वित्तपरिक्खयो;

पञ्ञाय च अलाभेन [अभावेन (सी. अट्ठ.)], वित्तवापि न जीवति.

५००. ‘‘सब्बं सुणाति सोतेन, सब्बं पस्सति चक्खुना;

न च दिट्ठं सुतं धीरो, सब्बं उज्झितुमरहति.

५०१. ‘‘चक्खुमास्स यथा अन्धो, सोतवा बधिरो यथा;

पञ्ञवास्स यथा मूगो, बलवा दुब्बलोरिव;

अथ अत्थे समुप्पन्ने, सयेथ [पस्सेथ (क.)] मतसायिक’’न्ति.

… महाकच्चायनो थेरो….