५. मालुक्यपुत्तत्थेरगाथा

३९९. ‘‘मनुजस्स पमत्तचारिनो, तण्हा वड्ढति मालुवा विय;

सो प्लवती [प्लवति (सी. पी. क.), परिप्लवति (स्या.)] हुरा हुरं, फलमिच्छंव वनस्मि वानरो.

४००. ‘‘यं एसा सहते [सहति (पी. क.)] जम्मी, तण्हा लोके विसत्तिका;

सोका तस्स पवड्ढन्ति, अभिवट्ठंव [अभिवुट्ठंव (स्या.), अभिवड्ढंव (क.)] बीरणं.

४०१. ‘‘यो चेतं सहते [सहति (पी. क.)] जम्मिं, तण्हं लोके दुरच्चयं;

सोका तम्हा पपतन्ति, उदबिन्दूव पोक्खरा.

४०२. ‘‘तं वो वदामि भद्दं वो, यावन्तेत्थ समागता;

तण्हाय मूलं खणथ, उसीरत्थोव बीरणं;

मा वो नळंव सोतोव, मारो भञ्जि पुनप्पुनं.

४०३. ‘‘करोथ बुद्धवचनं, खणो वो मा उपच्चगा;

खणातीता हि सोचन्ति, निरयम्हि समप्पिता.

४०४. ‘‘पमादो रजो पमादो [सब्बदा (सी. क.), सुत्तनिपातट्ठकथायं उट्ठानसुत्तवण्णना ओलोकेतब्बा], पमादानुपतितो रजो;

अप्पमादेन विज्जाय, अब्बहे सल्लमत्तनो’’ति.

… मालुक्यपुत्तो [मालुङ्क्यपुत्तो (सी. स्या. पी.)] थेरो….