१४. सब्बकामित्थेरगाथा

४५३. ‘‘द्विपादकोयं असुचि, दुग्गन्धो परिहीरति [परिहरति (क.)];

नानाकुणपपरिपूरो, विस्सवन्तो ततो ततो.

४५४. ‘‘मिगं निलीनं कूटेन, बळिसेनेव अम्बुजं;

वानरं विय लेपेन, बाधयन्ति पुथुज्जनं.

४५५. ‘‘रूपा सद्दा रसा गन्धा, फोट्ठब्बा च मनोरमा;

पञ्च कामगुणा एते, इत्थिरूपस्मि दिस्सरे.

४५६. ‘‘ये एता उपसेवन्ति, रत्तचित्ता पुथुज्जना;

वड्ढेन्ति कटसिं घोरं, आचिनन्ति पुनब्भवं.

४५७. ‘‘यो चेता परिवज्जेति, सप्पस्सेव पदा सिरो;

सोमं विसत्तिकं लोके, सतो समतिवत्तति.

४५८. ‘‘कामेस्वादीनवं दिस्वा, नेक्खम्मं दट्ठु खेमतो;

निस्सटो सब्बकामेहि, पत्तो मे आसवक्खयो’’ति.

… सब्बकामित्थेरो….

छक्कनिपातो निट्ठितो.