११. न्हातकमुनित्थेरगाथा

४३५. ‘‘वातरोगाभिनीतो त्वं, विहरं कानने वने;

पविद्धगोचरे लूखे, कथं भिक्खु करिस्ससि’’.

४३६. ‘‘पीतिसुखेन विपुलेन, फरित्वान समुस्सयं;

लूखम्पि अभिसम्भोन्तो, विहरिस्सामि कानने.

४३७. ‘‘भावेन्तो सत्त बोज्झङ्गे, इन्द्रियानि बलानि च;

झानसोखुम्मसम्पन्नो [झानसुखुमसम्पन्नो (स्या. क.)], विहरिस्सं अनासवो.

४३८. ‘‘विप्पमुत्तं किलेसेहि, सुद्धचित्तं अनाविलं;

अभिण्हं पच्चवेक्खन्तो, विहरिस्सं अनासवो.

४३९. ‘‘अज्झत्तञ्च बहिद्धा च, ये मे विज्जिंसु आसवा;

सब्बे असेसा उच्छिन्ना, न च उप्पज्जरे पुन.

४४०. ‘‘पञ्चक्खन्धा परिञ्ञाता, तिट्ठन्ति छिन्नमूलका;

दुक्खक्खयो अनुप्पत्तो, नत्थि दानि पुनब्भवो’’ति.

… न्हातकमुनित्थेरो….