११. न्हातकमुनित्थेरगाथा
४३५. ‘‘वातरोगाभिनीतो त्वं, विहरं कानने वने;
पविद्धगोचरे लूखे, कथं भिक्खु करिस्ससि’’.
४३६. ‘‘पीतिसुखेन विपुलेन, फरित्वान समुस्सयं;
लूखम्पि अभिसम्भोन्तो, विहरिस्सामि कानने.
४३७. ‘‘भावेन्तो सत्त बोज्झङ्गे, इन्द्रियानि बलानि च;
झानसोखुम्मसम्पन्नो [झानसुखुमसम्पन्नो (स्या. क.)], विहरिस्सं अनासवो.
४३८. ‘‘विप्पमुत्तं किलेसेहि, सुद्धचित्तं अनाविलं;
अभिण्हं पच्चवेक्खन्तो, विहरिस्सं अनासवो.
४३९. ‘‘अज्झत्तञ्च बहिद्धा च, ये मे विज्जिंसु आसवा;
सब्बे असेसा उच्छिन्ना, न च उप्पज्जरे पुन.
४४०. ‘‘पञ्चक्खन्धा परिञ्ञाता, तिट्ठन्ति छिन्नमूलका;
दुक्खक्खयो अनुप्पत्तो, नत्थि दानि पुनब्भवो’’ति.
… न्हातकमुनित्थेरो….