८. अङ्गुलिमालत्थेरगाथा

८६६. ‘‘गच्छं वदेसि समण ‘ट्ठितोम्हि’, ममञ्च ब्रूसि ठितमट्ठितोति;

पुच्छामि तं समण एतमत्थं, ‘कथं ठितो त्वं अहमट्ठितोम्हि’’’.

८६७. ‘‘ठितो अहं अङ्गुलिमाल सब्बदा, सब्बेसु भूतेसु निधाय दण्डं;

तुवञ्च पाणेसु असञ्ञतोसि, तस्मा ठितोहं तुवमट्ठितोसि’’.

८६८. ‘‘चिरस्सं वत मे महितो महेसी, महावनं समणो पच्चपादि [पच्चुपादि (सब्बत्थ)];

सोहं चजिस्सामि सहस्सपापं, सुत्वान गाथं तव धम्मयुत्तं’’.

८६९. इच्चेव चोरो असिमावुधञ्च, सोब्भे पपाते नरके अन्वकासि [अकिरि (म. नि. २.३४९)];

अवन्दि चोरो सुगतस्स पादे, तत्थेव पब्बज्जमयाचि बुद्धं.

८७०. बुद्धो च खो कारुणिको महेसि, यो सत्था लोकस्स सदेवकस्स;

‘तमेहि भिक्खू’ति तदा अवोच, एसेव तस्स अहु भिक्खुभावो.

८७१. ‘‘यो च पुब्बे पमज्जित्वा, पच्छा सो नप्पमज्जति;

सोमं लोकं पभासेति, अब्भा मुत्तोव चन्दिमा.

८७२. ‘‘यस्स पापं कतं कम्मं, कुसलेन पिधीयति [पिथीयति (सी. स्या.)];

सोमं लोकं पभासेति, अब्भा मुत्तोव चन्दिमा.

८७३. ‘‘यो हवे दहरो भिक्खु, युञ्जति बुद्धसासने;

सोमं लोकं पभासेति, अब्भा मुत्तोव चन्दिमा.

८७४. [दिसा हि (स्या. क., म. नि. २.३५२)] ‘‘दिसापि मे धम्मकथं सुणन्तु, दिसापि मे युञ्जन्तु बुद्धसासने;

दिसापि मे ते मनुजे भजन्तु, ये धम्ममेवादपयन्ति सन्तो.

८७५. ‘‘दिसा हि मे खन्तिवादानं, अविरोधप्पसंसिनं;

सुणन्तु धम्मं कालेन, तञ्च अनुविधीयन्तु.

८७६. ‘‘न हि जातु सो ममं हिंसे, अञ्ञं वा पन किञ्चनं [कञ्चिनं (सी. स्या.), कञ्चनं (?)];

पप्पुय्य परमं सन्तिं, रक्खेय्य तसथावरे.

८७७. [थेरगा. १९] ‘‘उदकञ्हि नयन्ति नेत्तिका, उसुकारा नमयन्ति [दमयन्ति (क.)] तेजनं;

दारुं नमयन्ति [दमयन्ति (क.)] तच्छका, अत्तानं दमयन्ति पण्डिता.

८७८. ‘‘दण्डेनेके दमयन्ति, अङ्कुसेभि कसाहि च;

अदण्डेन असत्थेन, अहं दन्तोम्हि तादिना.

८७९. ‘‘‘अहिंसको’ति मे नामं, हिंसकस्स पुरे सतो;

अज्जाहं सच्चनामोम्हि, न नं हिंसामि किञ्चनं [कञ्चिनं (सी. स्या.), कञ्चनं (?)].

८८०. ‘‘चोरो अहं पुरे आसिं, अङ्गुलिमालोति विस्सुतो;

वुय्हमानो महोघेन, बुद्धं सरणमागमं.

८८१. ‘‘लोहितपाणि पुरे आसिं, अङ्गुलिमालोति विस्सुतो;

सरणगमनं पस्स, भवनेत्ति समूहता.

८८२. ‘‘तादिसं कम्मं कत्वान, बहुं दुग्गतिगामिनं;

फुट्ठो कम्मविपाकेन, अनणो भुञ्जामि भोजनं.

८८३. ‘‘पमादमनुयुञ्जन्ति, बाला दुम्मेधिनो जना;

अप्पमादञ्च मेधावी, धनं सेट्ठंव रक्खति.

८८४. ‘‘मा पमादमनुयुञ्जेथ, मा कामरतिसन्थवं [सन्धवं (क.)];

अप्पमत्तो हि झायन्तो, पप्पोति परमं सुखं.

८८५. ‘‘स्वागतं नापगतं, नेतं दुम्मन्तितं मम;

सविभत्तेसु धम्मेसु, यं सेट्ठं तदुपागमं.

८८६. ‘‘स्वागतं नापगतं, नेतं दुम्मन्तितं मम;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.

८८७. ‘‘अरञ्ञे रुक्खमूले वा, पब्बतेसु गुहासु वा;

तत्थ तत्थेव अट्ठासिं, उब्बिग्गमनसो तदा.

८८८. ‘‘सुखं सयामि ठायामि, सुखं कप्पेमि जीवितं;

अहत्थपासो मारस्स, अहो सत्थानुकम्पितो.

८८९. ‘‘ब्रह्मजच्चो पुरे आसिं, उदिच्चो उभतो अहु;

सोज्ज पुत्तो सुगतस्स, धम्मराजस्स सत्थुनो.

८९०. ‘‘वीततण्हो अनादानो, गुत्तद्वारो सुसंवुतो;

अघमूलं वधित्वान, पत्तो मे आसवक्खयो.

८९१. ‘‘परिचिण्णो मया सत्था, कतं बुद्धस्स सासनं;

ओहितो गरुको भारो, भवनेत्ति समूहता’’ति.

… अङ्गुलिमालो थेरो….