३. महाकप्पिनत्थेरगाथा
५४७. ‘‘अनागतं यो पटिकच्च [पटिगच्च (सी.)] पस्सति, हितञ्च अत्थं अहितञ्च तं द्वयं;
विद्देसिनो तस्स हितेसिनो वा, रन्धं न पस्सन्ति समेक्खमाना.
५४८. [पटि. म. १.१६० पटिसम्भिदामग्गे] ‘‘आनापानसती यस्स, परिपुण्णा सुभाविता;
अनुपुब्बं परिचिता, यथा बुद्धेन देसिता;
सोमं लोकं पभासेति, अब्भा मुत्तोव चन्दिमा.
५४९. ‘‘ओदातं वत मे चित्तं, अप्पमाणं सुभावितं;
निब्बिद्धं पग्गहीतञ्च, सब्बा ओभासते दिसा.
५५०. ‘‘जीवते वापि सप्पञ्ञो, अपि वित्तपरिक्खयो;
पञ्ञाय च अलाभेन, वित्तवापि न जीवति.
५५१. ‘‘पञ्ञा सुतविनिच्छिनी, पञ्ञा कित्तिसिलोकवद्धनी;
पञ्ञासहितो नरो इध, अपि दुक्खेसु सुखानि विन्दति.
५५२. ‘‘नायं अज्जतनो धम्मो, नच्छेरो नपि अब्भुतो;
यत्थ जायेथ मीयेथ, तत्थ किं विय अब्भुतं.
५५३. ‘‘अनन्तरं हि जातस्स, जीविता मरणं धुवं;
जाता जाता मरन्तीध, एवंधम्मा हि पाणिनो.
५५४. ‘‘न हेतदत्थाय मतस्स होति, यं जीवितत्थं परपोरिसानं;
मतम्हि रुण्णं न यसो न लोक्यं, न वण्णितं समणब्राह्मणेहि.
५५५. ‘‘चक्खुं सरीरं उपहन्ति तेन [उपहन्ति रुण्णं (सी.), उपहन्ति रोण्णं (स्या. पी.)], निहीयति वण्णबलं मती च;
आनन्दिनो तस्स दिसा भवन्ति, हितेसिनो नास्स सुखी भवन्ति.
५५६. ‘‘तस्मा हि इच्छेय्य कुले वसन्ते, मेधाविनो चेव बहुस्सुते च;
येसं हि पञ्ञाविभवेन किच्चं, तरन्ति नावाय नदिंव पुण्ण’’न्ति.
… महाकप्पिनो थेरो….