५. धोतकमाणवपुच्छा
१०६७. ‘‘पुच्छामि तं भगवा ब्रूहि मे तं, (इच्चायस्मा धोतको)
वाचाभिकङ्खामि महेसि तुय्हं;
तव सुत्वान निग्घोसं, सिक्खे निब्बानमत्तनो’’.
१०६८. ‘‘तेनहातप्पं करोहि, (धोतकाति भगवा) इधेव निपको सतो;
इतो सुत्वान निग्घोसं, सिक्खे निब्बानमत्तनो’’.
१०६९. ‘‘पस्सामहं देवमनुस्सलोके, अकिञ्चनं ब्राह्मणमिरियमानं;
तं तं नमस्सामि समन्तचक्खु, पमुञ्च मं सक्क कथंकथाहि’’.
१०७०. ‘‘नाहं सहिस्सामि [समिस्सामि (स्या.), गमिस्सामि (सी.), समीहामि (पी.)] पमोचनाय, कथंकथिं धोतक कञ्चि लोके;
धम्मञ्च सेट्ठं अभिजानमानो [आजानमानो (सी. स्या. पी.)], एवं तुवं ओघमिमं तरेसि’’.
१०७१. ‘‘अनुसास ब्रह्मे करुणायमानो, विवेकधम्मं यमहं विजञ्ञं;
यथाहं आकासोव अब्यापज्जमानो, इधेव सन्तो असितो चरेय्यं’’.
१०७२. ‘‘कित्तयिस्सामि ते सन्तिं, (धोतकाति भगवा) दिट्ठे धम्मे अनीतिहं;
यं विदित्वा सतो चरं, तरे लोके विसत्तिकं’’.
१०७३. ‘‘तञ्चाहं अभिनन्दामि, महेसि सन्तिमुत्तमं;
यं विदित्वा सतो चरं, तरे लोके विसत्तिकं’’.
१०७४. ‘‘यं किञ्चि सम्पजानासि, (धोतकाति भगवा)
उद्धं अधो तिरियञ्चापि मज्झे;
एतं विदित्वा सङ्गोति लोके, भवाभवाय माकासि तण्ह’’न्ति.
धोतकमाणवपुच्छा पञ्चमी निट्ठिता.