८. पसूरसुत्तं
८३०. इधेव सुद्धि इति वादयन्ति [विदियन्ति (सी. पी.)], नाञ्ञेसु धम्मेसु विसुद्धिमाहु;
यं निस्सिता तत्थ सुभं वदाना, पच्चेकसच्चेसु पुथू निविट्ठा.
८३१. ते वादकामा परिसं विगय्ह, बालं दहन्ती मिथु अञ्ञमञ्ञं;
वदन्ति ते अञ्ञसिता कथोज्जं, पसंसकामा कुसला वदाना.
८३२. युत्तो कथायं परिसाय मज्झे, पसंसमिच्छं विनिघाति होति;
अपाहतस्मिं पन मङ्कु होति, निन्दाय सो कुप्पति रन्धमेसी.
८३३. यमस्स वादं परिहीनमाहु, अपाहतं पञ्हविमंसकासे;
परिदेवति सोचति हीनवादो, उपच्चगा मन्ति अनुत्थुनाति.
८३४. एते विवादा समणेसु जाता, एतेसु उग्घाति निघाति होति;
एतम्पि दिस्वा विरमे कथोज्जं, न हञ्ञदत्थत्थिपसंसलाभा.
८३५. पसंसितो वा पन तत्थ होति, अक्खाय वादं परिसाय मज्झे;
सो हस्सती उण्णमती [उन्नमती (?)] च तेन, पप्पुय्य तमत्थं यथा मनो अहु.
८३६. या उण्णती [उन्नती (?)] सास्स विघातभूमि, मानातिमानं वदते पनेसो;
एतम्पि दिस्वा न विवादयेथ, न हि तेन सुद्धिं कुसला वदन्ति.
८३७. सूरो यथा राजखादाय पुट्ठो, अभिगज्जमेति पटिसूरमिच्छं;
येनेव सो तेन पलेहि सूर, पुब्बेव नत्थि यदिदं युधाय.
८३८. ये दिट्ठिमुग्गय्ह विवादयन्ति [विवादियन्ति (सी. पी.)], इदमेव सच्चन्ति च वादयन्ति;
ते त्वं वदस्सू न हि तेध अत्थि, वादम्हि जाते पटिसेनिकत्ता.
८३९. विसेनिकत्वा पन ये चरन्ति, दिट्ठीहि दिट्ठिं अविरुज्झमाना;
तेसु त्वं किं लभेथो पसूर, येसीध नत्थी परमुग्गहीतं.
८४०. अथ त्वं पवितक्कमागमा, मनसा दिट्ठिगतानि चिन्तयन्तो;
धोनेन युगं समागमा, न हि त्वं सक्खसि सम्पयातवेति.
पसूरसुत्तं अट्ठमं निट्ठितं.