८. पसूरसुत्तं

८३०. इधेव सुद्धि इति वादयन्ति [विदियन्ति (सी. पी.)], नाञ्ञेसु धम्मेसु विसुद्धिमाहु;

यं निस्सिता तत्थ सुभं वदाना, पच्चेकसच्चेसु पुथू निविट्ठा.

८३१. ते वादकामा परिसं विगय्ह, बालं दहन्ती मिथु अञ्ञमञ्ञं;

वदन्ति ते अञ्ञसिता कथोज्जं, पसंसकामा कुसला वदाना.

८३२. युत्तो कथायं परिसाय मज्झे, पसंसमिच्छं विनिघाति होति;

अपाहतस्मिं पन मङ्कु होति, निन्दाय सो कुप्पति रन्धमेसी.

८३३. यमस्स वादं परिहीनमाहु, अपाहतं पञ्हविमंसकासे;

परिदेवति सोचति हीनवादो, उपच्चगा मन्ति अनुत्थुनाति.

८३४. एते विवादा समणेसु जाता, एतेसु उग्घाति निघाति होति;

एतम्पि दिस्वा विरमे कथोज्जं, न हञ्ञदत्थत्थिपसंसलाभा.

८३५. पसंसितो वा पन तत्थ होति, अक्खाय वादं परिसाय मज्झे;

सो हस्सती उण्णमती [उन्नमती (?)] च तेन, पप्पुय्य तमत्थं यथा मनो अहु.

८३६. या उण्णती [उन्नती (?)] सास्स विघातभूमि, मानातिमानं वदते पनेसो;

एतम्पि दिस्वा न विवादयेथ, न हि तेन सुद्धिं कुसला वदन्ति.

८३७. सूरो यथा राजखादाय पुट्ठो, अभिगज्जमेति पटिसूरमिच्छं;

येनेव सो तेन पलेहि सूर, पुब्बेव नत्थि यदिदं युधाय.

८३८. ये दिट्ठिमुग्गय्ह विवादयन्ति [विवादियन्ति (सी. पी.)], इदमेव सच्चन्ति च वादयन्ति;

ते त्वं वदस्सू न हि तेध अत्थि, वादम्हि जाते पटिसेनिकत्ता.

८३९. विसेनिकत्वा पन ये चरन्ति, दिट्ठीहि दिट्ठिं अविरुज्झमाना;

तेसु त्वं किं लभेथो पसूर, येसीध नत्थी परमुग्गहीतं.

८४०. अथ त्वं पवितक्कमागमा, मनसा दिट्ठिगतानि चिन्तयन्तो;

धोनेन युगं समागमा, न हि त्वं सक्खसि सम्पयातवेति.

पसूरसुत्तं अट्ठमं निट्ठितं.