९. गूथखादकपेतिवत्थु

७७४. ‘‘गूथकूपतो उग्गन्त्वा, का नु दीना पतिट्ठसि;

निस्संसयं पापकम्मन्ता, किं नु सद्दहसे तुव’’न्ति.

७७५. ‘‘अहं भदन्ते पेतीम्हि, दुग्गता यमलोकिका;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गता’’ति.

७७६. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, इदं दुक्खं निगच्छसी’’ति.

७७७. ‘‘अहु आवासिको मय्हं, इस्सुकी कुलमच्छरी;

अज्झोसितो मय्हं घरे, कदरियो परिभासको.

७७८. ‘‘तस्साहं वचनं सुत्वा, भिक्खवो परिभासिसं;

तस्स कम्मविपाकेन, पेतलोकं इतो गता’’ति.

७७९. ‘‘अमित्तो मित्तवण्णेन, यो ते आसि कुलूपको;

कायस्स भेदा दुप्पञ्ञो, किं नु पेच्च गतिं गतो’’ति.

७८०. ‘‘तस्सेवाहं पापकम्मस्स, सीसे तिट्ठामि मत्थके;

सो च परविसयं पत्तो, ममेव परिचारको.

७८१. ‘‘यं भदन्ते हदन्तञ्ञे, एतं मे होति भोजनं;

अहञ्च खो यं हदामि, एतं सो उपजीवती’’ति.

गूथखादकपेतिवत्थु नवमं.