८. गूथखादकपेतवत्थु

७६६. ‘‘गूथकूपतो उग्गन्त्वा, को नु दीनो पतिट्ठसि [दीनो हि तिट्ठसि (सी.)];

निस्संसयं पापकम्मन्तो, किं नु सद्दहसे तुव’’न्ति.

७६७. ‘‘अहं भदन्ते पेतोम्हि, दुग्गतो यमलोकिको;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गतो’’.

७६८. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, इदं दुक्खं निगच्छसी’’ति.

७६९. ‘‘अहु आवासिको मय्हं, इस्सुकी कुलमच्छरी;

अज्झोसितो मय्हं घरे, कदरियो परिभासको.

७७०. ‘‘तस्साहं वचनं सुत्वा, भिक्खवो परिभासिसं;

तस्स कम्मविपाकेन, पेतलोकं इतो गतो’’ति.

७७१. ‘‘अमित्तो मित्तवण्णेन, यो ते आसि कुलूपको;

कायस्स भेदा दुप्पञ्ञो, किं नु पेच्च गतिं गतो’’ति.

७७२. ‘‘तस्सेवाहं पापकम्मस्स, सीसे तिट्ठामि मत्थके;

सो च परविसयं पत्तो, ममेव परिचारको.

७७३. ‘‘यं भदन्ते हदन्तञ्ञे, एतं मे होति भोजनं;

अहञ्च खो यं हदामि, एतं सो उपजीवती’’ति.

गूथखादकपेतवत्थु अट्ठमं.