६. कुमारपेतवत्थु
७४६. ‘‘सावत्थि नाम नगरं, हिमवन्तस्स पस्सतो;
तत्थ आसुं द्वे कुमारा, राजपुत्ताति मे सुतं.
७४७. ‘‘सम्मत्ता [पमत्ता (क.)] रजनीयेसु, कामस्सादाभिनन्दिनो;
पच्चुप्पन्नसुखे गिद्धा, न ते पस्सिंसुनागतं.
७४८. ‘‘ते चुता च मनुस्सत्ता, परलोकं इतो गता;
तेध घोसेन्त्यदिस्सन्ता, पुब्बे दुक्कटमत्तनो.
७४९. ‘‘‘बहूसु वत [बहुस्सुतेसु (सी. क.)] सन्तेसु, देय्यधम्मे उपट्ठिते;
नासक्खिम्हा च अत्तानं, परित्तं कातुं सुखावहं.
७५०. ‘‘‘किं ततो पापकं अस्स, यं नो राजकुला चुता;
उपपन्ना पेत्तिविसयं, खुप्पिपाससमप्पिता [खुप्पिपासासमप्पिता (सी. पी.)].
७५१. ‘‘सामिनो इध हुत्वान, होन्ति असामिनो तहिं;
भमन्ति [चरन्ति (सी. पी.), मरन्ति (स्या.)] खुप्पिपासाय, मनुस्सा उन्नतोनता.
७५२. ‘‘एतमादीनवं ञत्वा, इस्सरमदसम्भवं;
पहाय इस्सरमदं, भवे सग्गगतो नरो;
कायस्स भेदा सप्पञ्ञो, सग्गं सो उपपज्जती’’ति.
कुमारपेतवत्थु छट्ठं.