१०. धातुविवण्णपेतवत्थु

५०७. ‘‘अन्तलिक्खस्मिं तिट्ठन्तो, दुग्गन्धो पूति वायसि;

मुखञ्च ते किमयो पूतिगन्धं, खादन्ति किं कम्ममकासि पुब्बे.

५०८. ‘‘ततो सत्थं गहेत्वान, ओक्कन्तन्ति पुनप्पुनं;

खारेन परिप्फोसित्वा, ओक्कन्तन्ति पुनप्पुनं.

५०९. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, इदं दुक्खं निगच्छसी’’ति.

५१०. ‘‘अहं राजगहे रम्मे, रमणीये गिरिब्बजे;

इस्सरो धनधञ्ञस्स, सुपहूतस्स मारिस.

५११. ‘‘तस्सायं मे भरिया च, धीता च सुणिसा च मे;

ता मालं उप्पलञ्चापि, पच्चग्घञ्च विलेपनं;

थूपं हरन्तियो वारेसिं, तं पापं पकतं मया.

५१२. ‘‘छळासीतिसहस्सानि, मयं पच्चत्तवेदना;

थूपपूजं विवण्णेत्वा, पच्चाम निरये भुसं.

५१३. ‘‘ये च खो थूपपूजाय, वत्तन्ते अरहतो महे;

आदीनवं पकासेन्ति, विवेचयेथ [विवेचयथ (सी.)] ने ततो.

५१४. ‘‘इमा च पस्स आयन्तियो, मालधारी अलङ्कता;

मालाविपाकंनुभोन्तियो [अनुभवन्ति (सी. पी.)], समिद्धा च ता [समिद्धा ता (सी. स्या.)] यसस्सिनियो.

५१५. ‘‘तञ्च दिस्वान अच्छेरं, अब्भुतं लोमहंसनं;

नमो करोन्ति सप्पञ्ञा, वन्दन्ति तं महामुनिं.

५१६. ‘‘सोहं नून इतो गन्त्वा, योनिं लद्धान मानुसिं;

थूपपूजं करिस्सामि, अप्पमत्तो पुनप्पुन’’न्ति.

धातुविवण्णपेतवत्थु दसमं.

चूळवग्गो ततियो निट्ठितो.