१०. धातुविवण्णपेतवत्थु
५०७. ‘‘अन्तलिक्खस्मिं तिट्ठन्तो, दुग्गन्धो पूति वायसि;
मुखञ्च ते किमयो पूतिगन्धं, खादन्ति किं कम्ममकासि पुब्बे.
५०८. ‘‘ततो सत्थं गहेत्वान, ओक्कन्तन्ति पुनप्पुनं;
खारेन परिप्फोसित्वा, ओक्कन्तन्ति पुनप्पुनं.
५०९. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;
किस्स कम्मविपाकेन, इदं दुक्खं निगच्छसी’’ति.
५१०. ‘‘अहं राजगहे रम्मे, रमणीये गिरिब्बजे;
इस्सरो धनधञ्ञस्स, सुपहूतस्स मारिस.
५११. ‘‘तस्सायं मे भरिया च, धीता च सुणिसा च मे;
ता मालं उप्पलञ्चापि, पच्चग्घञ्च विलेपनं;
थूपं हरन्तियो वारेसिं, तं पापं पकतं मया.
५१२. ‘‘छळासीतिसहस्सानि, मयं पच्चत्तवेदना;
थूपपूजं विवण्णेत्वा, पच्चाम निरये भुसं.
५१३. ‘‘ये च खो थूपपूजाय, वत्तन्ते अरहतो महे;
आदीनवं पकासेन्ति, विवेचयेथ [विवेचयथ (सी.)] ने ततो.
५१४. ‘‘इमा च पस्स आयन्तियो, मालधारी अलङ्कता;
मालाविपाकंनुभोन्तियो [अनुभवन्ति (सी. पी.)], समिद्धा च ता [समिद्धा ता (सी. स्या.)] यसस्सिनियो.
५१५. ‘‘तञ्च दिस्वान अच्छेरं, अब्भुतं लोमहंसनं;
नमो करोन्ति सप्पञ्ञा, वन्दन्ति तं महामुनिं.
५१६. ‘‘सोहं नून इतो गन्त्वा, योनिं लद्धान मानुसिं;
थूपपूजं करिस्सामि, अप्पमत्तो पुनप्पुन’’न्ति.
धातुविवण्णपेतवत्थु दसमं.
चूळवग्गो ततियो निट्ठितो.