१. अभिज्जमानपेतवत्थु

३८७. ‘‘अभिज्जमाने वारिम्हि, गङ्गाय इध गच्छसि;

नग्गो पुब्बद्धपेतोव मालधारी अलङ्कतो;

कुहिं गमिस्ससि पेत, कत्थ वासो भविस्सती’’ति.

३८८. ‘‘चुन्दट्ठिलं [चुन्दट्ठिकं (सी.)] गमिस्सामि, पेतो सो इति भासति;

अन्तरे वासभगामं, बाराणसिं च [बाराणसिया च (सी. स्या.)] सन्तिके’’.

३८९. तञ्च दिस्वा महामत्तो, कोलियो इति विस्सुतो;

सत्तुं भत्तञ्च पेतस्स, पीतकञ्च युगं अदा.

३९०. नावाय तिट्ठमानाय, कप्पकस्स अदापयि;

कप्पकस्स पदिन्नम्हि, ठाने पेतस्स दिस्सथ [पेतस्सु’दिस्सथ (सी.), पेतस्सु’दिच्छथ (?)].

३९१. ततो सुवत्थवसनो, मालधारी अलङ्कतो;

ठाने ठितस्स पेतस्स, दक्खिणा उपकप्पथ;

तस्मा दज्जेथ पेतानं, अनुकम्पाय पुनप्पुनं.

३९२. सातुन्नवसना [साहुन्नवासिनो (स्या. पी.), साहुन्दवासिनो (क.)] एके, अञ्ञे केसनिवासना [केसनिवासिनो (स्या. क.)];

पेता भत्ताय गच्छन्ति, पक्कमन्ति दिसोदिसं.

३९३. दूरे एके [दूरे पेता (क.)] पधावित्वा, अलद्धाव निवत्तरे;

छाता पमुच्छिता भन्ता, भूमियं पटिसुम्भिता.

३९४. ते च [केचि (सी. स्या.)] तत्थ पपतिता [पपतित्वा (सी.), च पतिता (स्या.)], भूमियं पटिसुम्भिता;

पुब्बे अकतकल्याणा, अग्गिदड्ढाव आतपे.

३९५. ‘‘मयं पुब्बे पापधम्मा, घरणी कुलमातरो;

सन्तेसु देय्यधम्मेसु, दीपं नाकम्ह अत्तनो.

३९६. ‘‘पहूतं अन्नपानम्पि, अपिस्सु अवकिरीयति;

सम्मग्गते पब्बजिते, न च किञ्चि अदम्हसे.

३९७. ‘‘अकम्मकामा अलसा, सादुकामा महग्घसा;

आलोपपिण्डदातारो, पटिग्गहे परिभासिम्हसे [परिभासिता (स्या. क.)].

३९८. ‘‘ते घरा ता च दासियो, तानेवाभरणानि नो;

ते अञ्ञे परिचारेन्ति, मयं दुक्खस्स भागिनो.

३९९. ‘‘वेणी वा अवञ्ञा होन्ति, रथकारी च दुब्भिका;

चण्डाली कपणा होन्ति, कप्पका [न्हापिका (सी.)] च पुनप्पुनं.

४००. ‘‘यानि यानि निहीनानि, कुलानि कपणानि च;

तेसु तेस्वेव जायन्ति, एसा मच्छरिनो गति.

४०१. ‘‘पुब्बे च कतकल्याणा, दायका वीतमच्छरा;

सग्गं ते परिपूरेन्ति, ओभासेन्ति च नन्दनं.

४०२. ‘‘वेजयन्ते च पासादे, रमित्वा कामकामिनो;

उच्चाकुलेसु जायन्ति, सभोगेसु ततो चुता.

४०३. ‘‘कूटागारे च पासादे, पल्लङ्के गोनकत्थते;

बीजितङ्गा [वीजितङ्गा (सी. स्या.)] मोरहत्थेहि, कुले जाता यसस्सिनो.

४०४. ‘‘अङ्कतो अङ्कं गच्छन्ति, मालधारी अलङ्कता;

धातियो उपतिट्ठन्ति, सायं पातं सुखेसिनो.

४०५. ‘‘नयिदं अकतपुञ्ञानं, कतपुञ्ञानमेविदं;

असोकं नन्दनं रम्मं, तिदसानं महावनं.

४०६. ‘‘सुखं अकतपुञ्ञानं, इध नत्थि परत्थ च;

सुखञ्च कतपुञ्ञानं, इध चेव परत्थ च.

४०७. ‘‘तेसं सहब्यकामानं, कत्तब्बं कुसलं बहुं;

कतपुञ्ञा हि मोदन्ति, सग्गे भोगसमङ्गिनो’’ति.

अभिज्जमानपेतवत्थु पठमं.