२. सूकरमुखपेतवत्थु

४. ‘‘कायो ते सब्बसोवण्णो, सब्बा ओभासते दिसा;

मुखं ते सूकरस्सेव, किं कम्ममकरी पुरे’’ [मकरा पुरे (क.)].

५. ‘‘कायेन सञ्ञतो आसिं, वाचायासिमसञ्ञतो;

तेन मेतादिसो वण्णो, यथा पस्ससि नारद.

६. ‘‘तं त्याहं [ताहं (क.)] नारद ब्रूमि, सामं दिट्ठमिदं तया;

माकासि मुखसा पापं, मा खो सूकरमुखो अहू’’ति.

सूकरमुखपेतवत्थु दुतियं.