५. धोतकमाणवपुच्छा

८६. ‘‘पुच्छामि तं भगवा ब्रूहि मेतं, [इच्चायस्मा धोतको]

वाचाभिकङ्खामि महेसि तुय्हं;

तव सुत्वान निग्घोसं, सिक्खे निब्बानमत्तनो’’.

८७. ‘‘तेनहातप्पं करोहि, [धोतकाति भगवा]

इधेव निपको सतो;

इतो सुत्वान निग्घोसं, सिक्खे निब्बानमत्तनो’’.

८८. ‘‘पस्सामहं देवमनुस्सलोके, अकिञ्चनं ब्राह्मणमिरियमानं;

तं तं नमस्सामि समन्तचक्खु, पमुञ्च मं सक्क कथंकथाहि’’.

८९. ‘‘नाहं सहिस्सामि पमोचनाय, कथंकथिं धोतक कञ्चि लोके;

धम्मञ्च सेट्ठं अभिजानमानो [आजानमानो (सी. स्या. पी.)], एवं तुवं ओघमिमं तरेसि’’.

९०. ‘‘अनुसास ब्रह्मे करुणायमानो, विवेकधम्मं यमहं विजञ्ञं;

यथाहं आकासोव अब्यापज्जमानो, इधेव सन्तो असितो चरेय्यं’’.

९१. ‘‘कित्तयिस्सामि ते सन्तिं, [धोतकाति भगवा]

दिट्ठे धम्मे अनीतिहं;

यं विदित्वा सतो चरं, तरे लोके विसत्तिकं’’.

९२. ‘‘तञ्चाहं अभिनन्दामि, महेसि सन्तिमुत्तमं;

यं विदित्वा सतो चरं, तरे लोके विसत्तिकं’’.

९३. ‘‘यं किञ्चि सम्पजानासि, [धोतकाति भगवा]

उद्धं अधो तिरियञ्चापि मज्झे;

एतं विदित्वा सङ्गोति लोके, भवाभवाय माकासि तण्ह’’न्ति.

धोतकमाणवपुच्छा पञ्चमी.