११. जतुकण्णिमाणवपुच्छा
१२१. ‘‘सुत्वानहं वीरमकामकामिं, [इच्चायस्मा जतुकण्णि]
ओघातिगं पुट्ठुमकाममागमं;
सन्तिपदं ब्रूहि सहजनेत्त, यथातच्छं भगवा ब्रूहि मेतं.
१२२. ‘‘भगवा हि कामे अभिभुय्य इरियति, आदिच्चोव पथविं तेजी तेजसा;
परित्तपञ्ञस्स मे भूरिपञ्ञ, आचिक्ख धम्मं यमहं विजञ्ञं;
जातिजराय इध विप्पहानं’’.
१२३. ‘‘कामेसु विनय गेधं, [जतुकण्णीति भगवा]
नेक्खम्मं दट्ठु खेमतो;
उग्गहितं निरत्तं वा, मा ते विज्जित्थ किञ्चनं.
१२४. ‘‘यं पुब्बे तं विसोसेहि, पच्छा ते माहु किञ्चनं;
मज्झे चे नो गहेस्ससि, उपसन्तो चरिस्ससि.
१२५. ‘‘सब्बसो नामरूपस्मिं, वीतगेधस्स ब्राह्मण;
आसवास्स न विज्जन्ति, येहि मच्चुवसं वजे’’ति.
जतुकण्णिमाणवपुच्छा एकादसमा.