११. जतुकण्णिमाणवपुच्छा

१२१. ‘‘सुत्वानहं वीरमकामकामिं, [इच्चायस्मा जतुकण्णि]

ओघातिगं पुट्ठुमकाममागमं;

सन्तिपदं ब्रूहि सहजनेत्त, यथातच्छं भगवा ब्रूहि मेतं.

१२२. ‘‘भगवा हि कामे अभिभुय्य इरियति, आदिच्चोव पथविं तेजी तेजसा;

परित्तपञ्ञस्स मे भूरिपञ्ञ, आचिक्ख धम्मं यमहं विजञ्ञं;

जातिजराय इध विप्पहानं’’.

१२३. ‘‘कामेसु विनय गेधं, [जतुकण्णीति भगवा]

नेक्खम्मं दट्ठु खेमतो;

उग्गहितं निरत्तं वा, मा ते विज्जित्थ किञ्चनं.

१२४. ‘‘यं पुब्बे तं विसोसेहि, पच्छा ते माहु किञ्चनं;

मज्झे चे नो गहेस्ससि, उपसन्तो चरिस्ससि.

१२५. ‘‘सब्बसो नामरूपस्मिं, वीतगेधस्स ब्राह्मण;

आसवास्स न विज्जन्ति, येहि मच्चुवसं वजे’’ति.

जतुकण्णिमाणवपुच्छा एकादसमा.