५. रुक्खङ्गपञ्हो

५. ‘‘भन्ते नागसेन, ‘रुक्खस्स तीणि अङ्गानि गहेतब्बानी’ति यं वदेसि, कतमानि तानि तीणि अङ्गानि गहेतब्बानी’’ति? ‘‘यथा, महाराज, रुक्खो नाम पुप्फफलधरो, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन विमुत्तिपुप्फसामञ्ञफलधारिना भवितब्बं. इदं, महाराज, रुक्खस्स पठमं अङ्गं गहेतब्बं.

‘‘पुन चपरं, महाराज, रुक्खो उपगतानमनुप्पविट्ठानं जनानं छायं देति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन उपगतानमनुप्पविट्ठानं पुग्गलानं आमिसप्पटिसन्धारेन वा धम्मप्पटिसन्थारेन वा पटिसन्थरितब्बं. इदं, महाराज, रुक्खस्स दुतियं अङ्गं गहेतब्बं.

‘‘पुन चपरं, महाराज, रुक्खो छायावेमत्तं न करोति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन सब्बसत्तेसु वेमत्तता न कातब्बा, चोरवधकपच्चत्थिकेसुपि अत्तनिपि समसमा मेत्ताभावना कातब्बा, ‘किन्ति इमे सत्ता अवेरा अब्यापज्जा [अब्यापज्झा (सी.)] अनीघा सुखी अत्तानं परिहरेय्यु’न्ति. इदं, महाराज, रुक्खस्स ततियं अङ्गं गहेतब्बं. भासितम्पेतं, महाराज, थेरेन सारिपुत्तेन धम्मसेनापतिना –

‘‘‘वधके देवदत्तम्हि, चोरे अङ्गुलिमालके;

धनपाले राहुले च, सब्बत्थ समको मुनी’’’ति.

रुक्खङ्गपञ्हो पञ्चमो.