४. घरकपोतङ्गपञ्हो

४. ‘‘भन्ते नागसेन, ‘घरकपोतस्स एकं अङ्गं गहेतब्ब’न्ति यं वदेसि, कतमं तं एकं अङ्गं गहेतब्ब’’न्ति? ‘‘यथा, महाराज, घरकपोतो परगेहे वसमानो न तेसं किञ्चि भण्डस्स निमित्तं गण्हाति, मज्झत्तो वसति सञ्ञाबहुलो, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन परकुलं उपगतेन तस्मिं कुले इत्थीनं वा पुरिसानं वा मञ्चे वा पीठे वा वत्थे वा अलङ्कारे वा उपभोगे वा परिभोगे वा भोजनविकतीसु वा न निमित्तं गहेतब्बं, मज्झत्तेन भवितब्बं, समणसञ्ञा पच्चुपट्ठपेतब्बा. इदं, महाराज, घरकपोतस्स एकं अङ्गं गहेतब्बं. भासितम्पेतं, महाराज, भगवता देवातिदेवेन चूळनारदजातके –

‘‘‘पविसित्वा परकुलं, पानत्थं भोजनाय वा [पानेसु भोजनेसु वा (सी. पी.)];

मितं खादे मितं भुञ्जे, न च रूपे मनं करे’’’ति.

घरकपोतङ्गपञ्हो चतुत्थो.