७. पापपुञ्ञानं अप्पानप्पभावपञ्हो

७. राजा आह ‘‘भन्ते नागसेन, कतरं नु खो बहुतरं पुञ्ञं वा अपुञ्ञं वा’’ति? ‘‘पुञ्ञं खो, महाराज, बहुतरं, अपुञ्ञं थोक’’न्ति. ‘‘केन कारणेना’’ति? ‘‘अपुञ्ञं खो, महाराज, करोन्तो विप्पटिसारी होति ‘पापकम्मं मया कत’न्ति, तेन पापं न वड्ढति. पुञ्ञं खो, महाराज, करोन्तो अविप्पटिसारी होति, अविप्पटिसारिनो पामोज्जं जायति, पमुदितस्स पीति जायति, पीतिमनस्स कायो पस्सम्भति, पस्सद्धकायो सुखं वेदेति, सुखिनो चित्तं समाधियति, समाहितो यथाभूतं पजानाति, तेन कारणेन पुञ्ञं वड्ढति. पुरिसो खो, महाराज, छिन्नहत्थपादो भगवतो एकं उप्पलहत्थं दत्वा एकनवुतिकप्पानि विनिपातं न गच्छिस्सति. इमिनापि, महाराज, कारणेन भणामि ‘पुञ्ञं बहुतरं, अपुञ्ञं थोक’’’न्ति.

‘‘कल्लोसि, भन्ते नागसेना’’ति.

पापपुञ्ञानं अप्पानप्पभावपञ्हो सत्तमो.