५. पब्बज्जपञ्हो

५. अथ खो आयस्मा नागसेनो येन मिलिन्दस्स रञ्ञो निवेसनं तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा पञ्ञत्ते आसने निसीदि. अथ खो मिलिन्दो राजा आयस्मन्तं नागसेनं सपरिसं पणीतेन खादनीयेन भोजनीयेन सहत्था सन्तप्पेत्वा सम्पवारेत्वा एकमेकं भिक्खुं एकमेकेन दुस्सयुगेन अच्छादेत्वा आयस्मन्तं नागसेनं तिचीवरेन अच्छादेत्वा आयस्मन्तं नागसेनं एतदवोच ‘‘भन्ते नागसेन दसहि, भिक्खूहि सद्धिं इध निसीदथ, अवसेसा गच्छन्तू’’ति.

अथ खो मिलिन्दो राजा आयस्मन्तं नागसेनं भुत्ताविं ओनीतपत्तपाणिं विदित्वा अञ्ञतरं नीचं आसनं गहेत्वा एकमन्तं निसीदि, एकमन्तं निसिन्नो खो मिलिन्दो राजा आयस्मन्तं नागसेनं एतदवोच ‘‘भन्ते नागसेन, किम्हि होति कथासल्लापो’’ति? ‘‘अत्थेन मयं, महाराज, अत्थिका, अत्थे होतु कथासल्लापो’’ति.

राजा आह ‘‘किमत्थिया, भन्ते नागसेन, तुम्हाकं पब्बज्जा, को च तुम्हाकं परमत्थो’’ति. थेरो आह ‘‘किन्ति, महाराज, इदं दुक्खं निरुज्झेय्य, अञ्ञञ्च दुक्खं न उप्पज्जेय्याति. एतदत्था, महाराज, अम्हाकं पब्बज्जा, अनुपादा परिनिब्बानं खो पन अम्हाकं परमत्थो’’ति.

‘‘किं पन, भन्ते नागसेन, सब्बे एतदत्थाय पब्बजन्ती’’ति? ‘‘न हि, महाराज, केचि एतदत्थाय पब्बजन्ति, केचि राजाभिनीता [राजभीतिता (सी.)] पब्बजन्ति, केचि चोराभिनीता [चोरभीतिता (सी.)] पब्बजन्ति, केचि इणट्टा पब्बजन्ति, केचि आजीविकत्थाय पब्बजन्ति, ये पन सम्मा पब्बजन्ति, ते एतदत्थाय पब्बजन्ती’’ति.

‘‘त्वं पन, भन्ते, एतदत्थाय पब्बजितोसी’’ति? ‘‘अहं खो, महाराज, दहरको सन्तो पब्बजितो, न जानामि इमस्स नामत्थाय पब्बजामीति, अपि च खो मे एवं अहोसि ‘पण्डिता इमे समणा सक्यपुत्तिया, ते मं सिक्खापेस्सन्ती’ति, स्वाहं तेहि सिक्खापितो जानामि च पस्सामि च ‘इमस्स नामत्थाय पब्बज्जा’’’ति.

‘‘कल्लोसि, भन्ते नागसेना’’ति.

पब्बज्जपञ्हो पञ्चमो.