१२. वीरियलक्खणपञ्हो

१२. राजा आह ‘‘भन्ते नागसेन, किंलक्खणं वीरिय’’न्ति? ‘‘उपत्थम्भनलक्खणं, महाराज, वीरियं, वीरियूपत्थम्भिता सब्बे कुसला धम्मा न परिहायन्ती’’ति.

‘‘ओपम्मं करोही’’ति. ‘‘यथा, महाराज, पुरिसो गेहे पतन्ते अञ्ञेन दारुना उपत्थम्भेय्य, उपत्थम्भितं सन्तं एवं तं गेहं न पतेय्य. एवमेव खो, महाराज, उपत्थम्भनलक्खणं वीरियं, वीरियूपत्थम्भिता सब्बे कुसला धम्मा न परिहायन्ती’’ति.

‘‘भिय्यो ओपम्मं करोही’’ति. ‘‘यथा, महाराज, परित्तकं सेनं महती सेना भञ्जेय्य, ततो राजा अञ्ञमञ्ञं अनुस्सारेय्य अनुपेसेय्य अत्तनो परित्तकाय सेनाय बलं अनुपदं ददेय्य, ताय सद्धिं परित्तका सेना महतिं सेनं भञ्जेय्य. एवमेव खो, महाराज, उपत्थम्भनलक्खणं वीरियं, वीरियूपत्थम्भिता सब्बे कुसला धम्मा न परिहायन्ति. भासितम्पेतं, महाराज, भगवता – ‘वीरियवा खो, भिक्खवे, अरियसावको अकुसलं पजहति, कुसलं भावेति. सावज्जं पजहति, अनवज्जं भावेति. सुद्धमत्तानं परिहरती’’’ति.

‘‘कल्लोसि, भन्ते नागसेना’’ति.

वीरियलक्खणपञ्हो द्वादसमो.