४२७. गिज्झजातकं (१)

१. परिसङ्कुपथो नाम, गिज्झपन्थो सनन्तनो;

तत्रासि मातापितरो, गिज्झो पोसेसि जिण्णके;

तेसं अजगरमेदं, अच्चहासि बहुत्तसो [पहुत्ततो (क. सी.), पहूतसो (स्या. पी.), बहुधसो (क.)].

२. पिता च पुत्तं अवच, जानं उच्चं पपातिनं;

सुपत्तं थामसम्पन्नं [पक्खसम्पन्नं (सी. स्या. पी.)], तेजस्सिं दूरगामिनं.

३. परिप्लवन्तं पथविं, यदा तात विजानहि;

सागरेन परिक्खित्तं, चक्कंव परिमण्डलं;

ततो तात निवत्तस्सु, मास्सु एत्तो परं गमि.

४. उदपत्तोसि [उद्धं पत्तोसि (क. सी.)] वेगेन, बली पक्खी दिजुत्तमो;

ओलोकयन्तो वक्कङ्गो, पब्बतानि वनानि च.

५. अद्दस्स पथविं गिज्झो, यथासासि [यथास्सासि (स्या. अट्ठ. पाठन्तरं)] पितुस्सुतं;

सागरेन परिक्खित्तं, चक्कंव परिमण्डलं.

६. तञ्च सो समतिक्कम्म, परमेवच्चवत्तथ [परमेव पवत्तथ (सी. स्या.)];

तञ्च वातसिखा तिक्खा, अच्चहासि बलिं दिजं.

७. नासक्खातिगतो पोसो, पुनदेव निवत्तितुं;

दिजो ब्यसनमापादि, वेरम्भानं [वेरम्बानं (सी. पी.)] वसं गतो.

८. तस्स पुत्ता च दारा च, ये चञ्ञे अनुजीविनो;

सब्बे ब्यसनमापादुं, अनोवादकरे दिजे.

९. एवम्पि इध वुड्ढानं, यो वाक्यं नावबुज्झति;

अतिसीमचरो दित्तो, गिज्झोवातीतसासनो;

स वे ब्यसनं पप्पोति, अकत्वा वुड्ढसासनन्ति.

गिज्झजातकं पठमं.