३८६. खरपुत्तजातकं (६-२-१)
७६. सच्चं किरेवमाहंसु, वस्तं [भस्तं (सी. पी.), कलकं (स्या.), गरं (क.)] बालोति पण्डिता;
पस्स बालो रहोकम्मं, आविकुब्बं न बुज्झति.
७७. त्वं खोपि [त्वं नु खो (सी. स्या.), त्वञ्च खो (पी.)] सम्म बालोसि, खरपुत्त विजानहि;
रज्जुया हि [रज्जुयासि (पी.)] परिक्खित्तो, वङ्कोट्ठो ओहितोमुखो.
७८. अपरम्पि सम्म ते बाल्यं [अयम्पि सम्म ते बालो (क.)], यो मुत्तो न पलायसि;
सो च बालतरो सम्म, यं त्वं वहसि सेनकं.
७९. यं नु सम्म अहं बालो, अजराज विजानहि;
अथ केन सेनको बालो, तं मे अक्खाहि पुच्छितो.
८०. उत्तमत्थं लभित्वान, भरियाय यो पदस्सति [भयिया यो पदस्सति (पी.), भयिया न भविस्सति (क.)];
तेन जहिस्सतत्तानं, सा चेवस्स न हेस्सति.
८१. न वे पियम्मेति [न पियमेति (क.), न पियमेदन्ति (कत्थचि)] जनिन्द तादिसो, अत्तं निरंकत्वा पियानि सेवति [सेवये (?)];
अत्ताव सेय्यो परमा च सेय्यो, लब्भा पिया ओचितत्थेन पच्छाति.
खरपुत्तजातकं पठमं.