३५२. सुजातजातकं (५-१-२)

६. किं नु सन्तरमानोव, लायित्वा हरितं तिणं;

खाद खादाति लपसि, गतसत्तं जरग्गवं.

७. न हि अन्नेन पानेन, मतो गोणो समुट्ठहे;

त्वञ्च तुच्छं विलपसि, यथा तं दुम्मती तथा.

८. तथेव तिट्ठति सीसं, हत्थपादा च वालधि;

सोता तथेव तिट्ठन्ति [सो तात तथेव तिट्ठति (क.)], मञ्ञे गोणो समुट्ठहे.

९. नेवय्यकस्स सीसञ्च [सीसं वा (सी. स्या. पी.)], हत्थपादा च दिस्सरे;

रुदं मत्तिकथूपस्मिं, ननु त्वञ्ञेव दुम्मति.

१०. आदित्तं वत मं सन्तं, घतसित्तंव पावकं;

वारिना विय ओसिञ्चं [ओसिञ्चि (क.)], सब्बं निब्बापये दरं.

११. अब्बही [अब्बूळ्हं (सी. स्या.), अब्भूळ्हं (क.)] वत मे सल्लं, यमासि हदयस्सितं [सोकं हदयनिस्सितं (सी. स्या.)];

यो मे सोकपरेतस्स, पितु सोकं अपानुदि.

१२. सोहं अब्बूळ्हसल्लोस्मि, वीतसोको अनाविलो;

न सोचामि न रोदामि, तव सुत्वान माणव.

१३. एवं करोन्ति सप्पञ्ञा, ये होन्ति अनुकम्पका;

विनिवत्तेन्ति सोकम्हा, सुजातो पितरं यथाति.

सुजातजातकं दुतियं.