५०५. सोमनस्सजातकं (९)
२११. को तं हिंसति हेठेति, किं [किन्नु (पी. क.)] दुम्मनो सोचसि अप्पतीतो;
कस्सज्ज मातापितरो रुदन्तु, क्वज्ज सेतु [को न्वेज्ज सेति (क.), को अज्ज सेतु (?)] निहतो पथब्या.
२१२. तुट्ठोस्मि देव तव दस्सनेन, चिरस्सं पस्सामि तं भूमिपाल;
अहिंसको रेणुमनुप्पविस्स, पुत्तेन ते हेठयितोस्मि [पोथयितोस्मि (क.)] देव.
२१३. आयन्तु दोवारिका खग्गबन्धा [खग्गबद्धा (सी. पी.)], कासाविया यन्तु [हन्तु (क.)] अन्तेपुरन्तं;
हन्त्वान तं सोमनस्सं कुमारं, छेत्वान सीसं वरमाहरन्तु.
२१४. पेसिता राजिनो दूता, कुमारं एतदब्रवुं;
इस्सरेन वितिण्णोसि, वधं पत्तोसि खत्तिय.
२१५. स राजपुत्तो परिदेवयन्तो, दसङ्गुलिं अञ्जलिं पग्गहेत्वा;
अहम्पि इच्छामि जनिन्द दट्ठुं, जीवं मं नेत्वा [जीवं पनेत्वा (सी. पी.)] पटिदस्सयेथ.
२१६. तस्स तं वचनं सुत्वा, रञ्ञो पुत्तं अदस्सयुं;
पुत्तो च पितरं दिस्वा, दूरतोवज्झभासथ.
२१७. आगच्छुं [आगञ्छुं (सी.), आगञ्छु (पी.)] दोवारिका खग्गबन्धा, कासाविया हन्तु ममं जनिन्द;
अक्खाहि मे पुच्छितो एतमत्थं, अपराधो को निध ममज्ज अत्थि.
२१८. सायञ्च पातो उदकं सजाति, अग्गिं सदा पारिचरतप्पमत्तो;
तं तादिसं संयतं ब्रह्मचारिं, कस्मा तुवं ब्रूसि गहप्पतीति.
२१९. ताला च मूला च फला च देव, परिग्गहा विविधा सन्तिमस्स;
ते रक्खति गोपयतप्पमत्तो, [ब्राह्मणो गहपति तेन होति (सी. स्या. पी.)] तस्मा अहं ब्रूमि गहप्पतीति [ब्राह्मणो गहपति तेन होति (सी. स्या. पी.)].
२२०. सच्चं खो एतं वदसि कुमार, परिग्गहा विविधा सन्तिमस्स;
ते रक्खति गोपयतप्पमत्तो, स [नत्थि इदं सी. स्या. पी. पोत्थकेसु] ब्राह्मणो गहपति तेन होति.
२२१. सुणन्तु मय्हं परिसा समागता, सनेगमा जानपदा च सब्बे;
बालायं बालस्स वचो निसम्म, अहेतुना घातयते मं [घातयते (सी. पी.)] जनिन्दो.
२२२. दळ्हस्मि मूले विसटे विरूळ्हे, दुन्निक्कयो वेळु पसाखजातो;
वन्दामि पादानि तव [तवं (सी. पी.)] जनिन्द, अनुजान मं पब्बजिस्सामि देव.
२२३. भुञ्जस्सु भोगे विपुले कुमार, सब्बञ्च ते इस्सरियं ददामि;
अज्जेव त्वं कुरूनं होहि राजा, मा पब्बजी पब्बज्जा हि दुक्खा.
२२४. किन्नूध देव तवमत्थि भोगा, पुब्बेवहं [पुब्बे चहं (क.)] देवलोके रमिस्सं;
रूपेहि सद्देहि अथो रसेहि, गन्धेहि फस्सेहि मनोरमेहि.
२२५. भुत्ता च मे [भुत्ता (सी. पी.)] भोगा तिदिवस्मिं देव, परिवारिता [परिचारिता (क.)] अच्छरानं गणेन [अच्छरासंगणेन (स्या. पी. क.)];
तुवञ्च [तवञ्च (सी. पी.)] बालं परनेय्यं विदित्वा, न तादिसे राजकुले वसेय्यं.
२२६. सचाहं बालो परनेय्यो अस्मि, एकापराधं [एतापराधं (क.)] खम पुत्त मय्हं;
पुनपि चे एदिसकं भवेय्य, यथामतिं सोमनस्स करोहि.
२२७. अनिसम्म कतं कम्मं, अनवत्थाय चिन्तितं;
भेसज्जस्सेव वेभङ्गो, विपाको होति पापको.
२२८. निसम्म च कतं कम्मं, सम्मावत्थाय चिन्तितं;
भेसज्जस्सेव सम्पत्ति, विपाको होति भद्रको.
२२९. अलसो गिही कामभोगी न साधु, असञ्ञतो पब्बजितो न साधु;
राजा न साधु अनिसम्मकारी, यो पण्डितो कोधनो तं न साधु.
२३०. निसम्म खत्तियो कयिरा, नानिसम्म दिसम्पति;
निसम्मकारिनो राज, यसो कित्ति च वड्ढति.
२३१. निसम्म दण्डं पणयेय्य इस्सरो, वेगा कतं तप्पति भूमिपाल;
सम्मापणीधी च नरस्स अत्था, अनानुतप्पा ते भवन्ति पच्छा.
२३२. अनानुतप्पानि हि ये करोन्ति, विभज्ज कम्मायतनानि लोके;
विञ्ञुप्पसत्थानि सुखुद्रयानि, भवन्ति बुद्धानुमतानि [वद्धानुमतानि (सी. पी.)] तानि.
२३३. आगच्छुं दोवारिका खग्गबन्धा, कासाविया हन्तु ममं जनिन्द;
मातुञ्च [मातुच्च (पी.)] अङ्कस्मिमहं निसिन्नो, आकड्ढितो सहसा तेहि देव.
२३४. कटुकञ्हि सम्बाधं सुकिच्छं [सुकिच्छ (सी. पी.)] पत्तो, मधुरम्पि यं जीवितं लद्ध राज;
किच्छेनहं अज्ज वधा पमुत्तो, पब्बज्जमेवाभिमनोहमस्मि.
२३५. पुत्तो तवायं तरुणो सुधम्मे, अनुकम्पको सोमनस्सो कुमारो;
तं याचमानो न लभामि स्वज्ज [सज्ज (सी. पी.)], अरहसि नं याचितवे [याचितुये (क.)] तुवम्पि.
२३६. रमस्सु भिक्खाचरियाय पुत्त, निसम्म धम्मेसु परिब्बजस्सु;
सब्बेसु भूतेसु निधाय दण्डं, अनिन्दितो ब्रह्ममुपेहि ठानं.
२३७. अच्छेर [अच्छरिय (सी. स्या. पी.)] रूपं वत यादिसञ्च, दुक्खितं मं दुक्खापयसे सुधम्मे;
याचस्सु पुत्तं इति वुच्चमाना, भिय्योव उस्साहयसे कुमारं.
२३८. ये विप्पमुत्ता अनवज्जभोगिनो [भोजिनो (सी. स्या. पी.)], परिनिब्बुता लोकमिमं चरन्ति;
तमरियमग्गं पटिपज्जमानं, न उस्सहे वारयितुं कुमारं.
२३९. अद्धा हवे सेवितब्बा सपञ्ञा, बहुस्सुता ये बहुठानचिन्तिनो;
येसायं सुत्वान सुभासितानि, अप्पोस्सुक्का वीतसोका सुधम्माति.
सोमनस्सजातकं नवमं.