४८४. सालिकेदारजातकं (१)

१. सम्पन्नं सालिकेदारं, सुवा भुञ्जन्ति कोसिय;

पटिवेदेमि ते ब्रह्मे, न ने [ते (सी. स्या.), नं (सी. स्या. पी. अट्ठ.), तं (क. अट्ठ.)] वारेतुमुस्सहे.

२. एको च तत्थ सकुणो, यो नेसं [तेसं (सी. अट्ठ.)] सब्बसुन्दरो;

भुत्वा सालिं यथाकामं, तुण्डेनादाय गच्छति.

३. ओड्डेन्तु [उज्झुन्तु (स्या. क.) अङ्गुत्तरनिकाये पस्सितब्बं] वाळपासानि, यथा वज्झेथ सो दिजो;

जीवञ्च नं गहेत्वान, आनयेहि [आनयेथ (सी. पी.)] ममन्तिके.

४. एते भुत्वा पिवित्वा च [भुत्वा च पित्वा च (पी.)], पक्कमन्ति विहङ्गमा;

एको बद्धोस्मि पासेन, किं पापं पकतं मया.

५. उदरं नून अञ्ञेसं, सुव अच्चोदरं तव;

भुत्वा सालिं यथाकामं, तुण्डेनादाय गच्छसि.

६. कोट्ठं नु तत्थ पूरेसि, सुव वेरं नु ते मया;

पुट्ठो मे सम्म अक्खाहि, कुहिं सालिं निदाहसि [निधीयसि (पी.)].

७. न मे वेरं तया सद्धिं, कोट्ठो मय्हं न विज्जति;

इणं मुञ्चामिणं दम्मि, सम्पत्तो कोटसिम्बलिं;

निधिम्पि तत्थ निदहामि, एवं जानाहि कोसिय.

८. कीदिसं ते इणदानं, इणमोक्खो च कीदिसो;

निधिनिधानमक्खाहि, अथ पासा पमोक्खसि.

९. अजातपक्खा तरुणा, पुत्तका मय्ह कोसिय;

ते मं भता भरिस्सन्ति, तस्मा तेसं इणं ददे.

१०. माता पिता च मे वुद्धा, जिण्णका गतयोब्बना;

तेसं तुण्डेन हातून, मुञ्चे पुब्बकतं [पुब्बे कतं (सी.)] इणं.

११. अञ्ञेपि तत्थ सकुणा, खीणपक्खा सुदुब्बला;

तेसं पुञ्ञत्थिको दम्मि, तं निधिं आहु पण्डिता.

१२. ईदिसं [एदिसं (सी. पी.)] मे इणदानं, इणमोक्खो च ईदिसो;

निधिनिधानमक्खामि [निधिं निधानं अक्खातं (सी. पी.)], एवं जानाहि कोसिय.

१३. भद्दको वतयं पक्खी, दिजो परमधम्मिको;

एकच्चेसु मनुस्सेसु, अयं धम्मो न विज्जति.

१४. भुञ्ज सालिं यथाकामं, सह सब्बेहि ञातिभि;

पुनापि सुव पस्सेमु, पियं मे तव दस्सनं.

१५. भुत्तञ्च पीतञ्च तवस्समम्हि [तवस्सब्यम्हि (क.)], रत्तिञ्च [रती च (सी. पी.)] नो कोसिय ते सकासे;

निक्खित्तदण्डेसु ददाहि दानं, जिण्णे च मातापितरो भरस्सु.

१६. लक्खी वत मे उदपादि अज्ज, यो अद्दसासिं पवरं [योहं अदस्सं परमं (स्या. क.)] दिजानं;

सुवस्स सुत्वान सुभासितानि, काहामि पुञ्ञानि अनप्पकानि.

१७. सो कोसियो अत्तमनो उदग्गो, अन्नञ्च पानञ्चभिसङ्खरित्वा [अन्नञ्च पानं अभिसंहरित्वा (क.)];

अन्नेन पानेन पसन्नचित्तो, सन्तप्पयि समणब्राह्मणे चाति.

सालिकेदारजातकं [केदारजातकं (क.)] पठमं.