४७८. दूतजातकं (५)

५४. दूते ते ब्रह्मे [दूते ब्राह्मण (क.)] पाहेसिं, गङ्गातीरस्मि झायतो;

तेसं पुट्ठो न ब्याकासि, दुक्खं गुय्हमतं [गुय्हं मतं (सी.), तुय्हं मतं (स्या. क.)] नु ते.

५५. सचे ते दुक्खमुप्पज्जे, कासीनं रट्ठवड्ढन;

मा खो नं तस्स अक्खाहि, यो तं दुक्खा न मोचये.

५६. यो तस्स [यो च तथा (पी.)] दुक्खजातस्स, एकङ्गमपि भागसो [एकन्तमपि भासतो (सी. पी.)];

विप्पमोचेय्य धम्मेन, कामं तस्स पवेदय [पवेदये (सी.)].

५७. सुविजानं सिङ्गालानं, सकुणानञ्च वस्सितं;

मनुस्सवस्सितं राज, दुब्बिजानतरं ततो.

५८. अपि चे मञ्ञती पोसो, ञाति मित्तो सखाति वा;

यो पुब्बे सुमनो हुत्वा, पच्छा सम्पज्जते दिसो.

५९. यो अत्तनो दुक्खमनानुपुट्ठो, पवेदये जन्तु अकालरूपे;

आनन्दिनो तस्स भवन्तिमित्ता [भवन्त’मित्ता (सी. पी.)], हितेसिनो तस्स दुखी भवन्ति.

६०. कालञ्च ञत्वान तथाविधस्स, मेधावीनं एकमनं विदित्वा;

अक्खेय्य तिब्बानि [तिप्पानि (सी. स्या. पी.)] परस्स धीरो, सण्हं गिरं अत्थवतिं पमुञ्चे.

६१. सचे च जञ्ञा अविसय्हमत्तनो, न ते हि मय्हं [नायं नीति मय्ह (सी. पी.)] सुखागमाय;

एकोव तिब्बानि सहेय्य धीरो, सच्चं हिरोत्तप्पमपेक्खमानो.

६२. अहं रट्ठानि विचरन्तो, निगमे राजधानियो;

भिक्खमानो महाराज, आचरियस्स धनत्थिको.

६३. गहपती राजपुरिसे, महासाले च ब्राह्मणे;

अलत्थं सत्त निक्खानि, सुवण्णस्स जनाधिप;

ते मे नट्ठा महाराज, तस्मा सोचामहं भुसं.

६४. पुरिसा ते महाराज, मनसानुविचिन्तिता;

नालं दुक्खा पमोचेतुं, तस्मा तेसं न ब्याहरिं.

६५. त्वञ्च खो मे महाराज, मनसानुविचिन्तितो;

अलं दुक्खा पमोचेतुं, तस्मा तुय्हं पवेदयिं.

६६. तस्सादासि पसन्नत्तो, कासीनं रट्ठवड्ढनो;

जातरूपमये निक्खे, सुवण्णस्स चतुद्दसाति.

दूतजातकं पञ्चमं.