४४७. महाधम्मपालजातकं (९)
९२. किं ते वतं किं पन ब्रह्मचरियं, किस्स सुचिण्णस्स अयं विपाको;
अक्खाहि मे ब्राह्मण एतमत्थं, कस्मा नु तुम्हं दहरा न मिय्यरे [मीयरे (सी. पी.)].
९३. धम्मं चराम न मुसा भणाम, पापानि कम्मानि परिवज्जयाम [विवज्जयाम (सी. स्या. पी.)];
अनरियं परिवज्जेमु सब्बं, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
९४. सुणोम धम्मं असतं सतञ्च, न चापि धम्मं असतं रोचयाम;
हित्वा असन्ते न जहाम सन्ते, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
९५. पुब्बेव दाना सुमना भवाम, ददम्पि वे अत्तमना भवाम;
दत्वापि वे नानुतप्पाम पच्छा, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
९६. समणे मयं ब्राह्मणे अद्धिके च, वनिब्बके याचनके दलिद्दे;
अन्नेन पानेन अभितप्पयाम, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
९७. मयञ्च भरियं नातिक्कमाम, अम्हे च भरिया नातिक्कमन्ति;
अञ्ञत्र ताहि ब्रह्मचरियं चराम, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
९८. पाणातिपाता विरमाम सब्बे, लोके अदिन्नं परिवज्जयाम;
अमज्जपा नोपि मुसा भणाम, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
९९. एतासु वे जायरे सुत्तमासु, मेधाविनो होन्ति पहूतपञ्ञा;
बहुस्सुता वेदगुनो [वेदगुणा (स्या. क.)] च होन्ति, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
१००. माता पिता च [माता च पिता (क.), मातापितरा (स्या.)] भगिनी भातरो च, पुत्ता च दारा च मयञ्च सब्बे;
धम्मं चराम परलोकहेतु, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
१०१. दासा च दास्यो [दास्सो (सी. पी.), दासी (स्या.)] अनुजीविनो च, परिचारका कम्मकरा च सब्बे;
धम्मं चरन्ति परलोकहेतु, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.
१०२. धम्मो हवे रक्खति धम्मचारिं, धम्मो सुचिण्णो सुखमावहाति;
एसानिसंसो धम्मे सुचिण्णे, न दुग्गतिं गच्छति धम्मचारी.
१०३. धम्मो हवे रक्खति धम्मचारिं, छत्तं महन्तं विय वस्सकाले;
धम्मेन गुत्तो मम धम्मपालो, अञ्ञस्स अट्ठीनि सुखी कुमारोति.
महाधम्मपालजातकं नवमं.