४४७. महाधम्मपालजातकं (९)

९२. किं ते वतं किं पन ब्रह्मचरियं, किस्स सुचिण्णस्स अयं विपाको;

अक्खाहि मे ब्राह्मण एतमत्थं, कस्मा नु तुम्हं दहरा न मिय्यरे [मीयरे (सी. पी.)].

९३. धम्मं चराम न मुसा भणाम, पापानि कम्मानि परिवज्जयाम [विवज्जयाम (सी. स्या. पी.)];

अनरियं परिवज्जेमु सब्बं, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

९४. सुणोम धम्मं असतं सतञ्च, न चापि धम्मं असतं रोचयाम;

हित्वा असन्ते न जहाम सन्ते, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

९५. पुब्बेव दाना सुमना भवाम, ददम्पि वे अत्तमना भवाम;

दत्वापि वे नानुतप्पाम पच्छा, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

९६. समणे मयं ब्राह्मणे अद्धिके च, वनिब्बके याचनके दलिद्दे;

अन्नेन पानेन अभितप्पयाम, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

९७. मयञ्च भरियं नातिक्कमाम, अम्हे च भरिया नातिक्कमन्ति;

अञ्ञत्र ताहि ब्रह्मचरियं चराम, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

९८. पाणातिपाता विरमाम सब्बे, लोके अदिन्नं परिवज्जयाम;

अमज्जपा नोपि मुसा भणाम, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

९९. एतासु वे जायरे सुत्तमासु, मेधाविनो होन्ति पहूतपञ्ञा;

बहुस्सुता वेदगुनो [वेदगुणा (स्या. क.)] च होन्ति, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

१००. माता पिता च [माता च पिता (क.), मातापितरा (स्या.)] भगिनी भातरो च, पुत्ता च दारा च मयञ्च सब्बे;

धम्मं चराम परलोकहेतु, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

१०१. दासा च दास्यो [दास्सो (सी. पी.), दासी (स्या.)] अनुजीविनो च, परिचारका कम्मकरा च सब्बे;

धम्मं चरन्ति परलोकहेतु, तस्मा हि अम्हं दहरा न मिय्यरे.

१०२. धम्मो हवे रक्खति धम्मचारिं, धम्मो सुचिण्णो सुखमावहाति;

एसानिसंसो धम्मे सुचिण्णे, न दुग्गतिं गच्छति धम्मचारी.

१०३. धम्मो हवे रक्खति धम्मचारिं, छत्तं महन्तं विय वस्सकाले;

धम्मेन गुत्तो मम धम्मपालो, अञ्ञस्स अट्ठीनि सुखी कुमारोति.

महाधम्मपालजातकं नवमं.