४४२. सङ्खजातकं (४)

३९. बहुस्सुतो सुतधम्मोसि सङ्ख, दिट्ठा तया समणब्राह्मणा च;

अथक्खणे दस्सयसे विलापं, अञ्ञो नु को ते पटिमन्तको मया.

४०. सुब्भू [सुब्भा (स्या.), सुम्भा, सुभ्मा (क.)] सुभा सुप्पटिमुक्ककम्बु, पग्गय्ह सोवण्णमयाय पातिया;

‘‘भुञ्जस्सु भत्तं’’ इति मं वदेति, सद्धावित्ता [सद्धाचित्ता (सी. पी. क.)], तमहं नोति ब्रूमि.

४१. एतादिसं ब्राह्मण दिस्वान [दिस्व (सी. पी.)] यक्खं, पुच्छेय्य पोसो सुखमासिसानो [सुखमाससानो (स्या.), सुखमासिसमानो (क.)];

उट्ठेहि नं पञ्जलिकाभिपुच्छ, देवी नुसि त्वं उद मानुसी नु.

४२. यं त्वं सुखेनाभिसमेक्खसे मं, भुञ्जस्सु भत्तं इति मं वदेसि;

पुच्छामि तं नारि महानुभावे, देवी नुसि त्वं उद मानुसी नु.

४३. देवी अहं सङ्ख महानुभावा, इधागता सागरवारिमज्झे;

अनुकम्पिका नो च पदुट्ठचित्ता, तवेव अत्थाय इधागतास्मि.

४४. इधन्नपानं सयनासनञ्च, यानानि नानाविविधानि सङ्ख;

सब्बस्स त्याहं पटिपादयामि, यं किञ्चि तुय्हं मनसाभिपत्थितं.

४५. यं किञ्चि यिट्ठञ्च हुतञ्च [यिट्ठंव हुतंव (सी. पी.)] मय्हं, सब्बस्स नो इस्सरा त्वं सुगत्ते;

सुसोणि सुब्भमु [सुब्भु (सी.), सुब्भा (स्या.)] सुविलग्गमज्झे [सुविलाकमज्झे (स्या. पी. सी. अट्ठ.), सुविलातमज्झे (क.)], किस्स मे कम्मस्स अयं विपाको.

४६. घम्मे पथे ब्राह्मण एकभिक्खुं, उग्घट्टपादं तसितं किलन्तं;

पटिपादयी सङ्ख उपाहनानि [उपाहनाहि (सी. पी.)], सा दक्खिणा कामदुहा तवज्ज.

४७. सा होतु नावा फलकूपपन्ना, अनवस्सुता एरकवातयुत्ता;

अञ्ञस्स यानस्स न हेत्थ [न हत्थि (पी.)] भूमि, अज्जेव मं मोळिनिं पापयस्सु.

४८. सा तत्थ वित्ता सुमना पतीता, नावं सुचित्तं अभिनिम्मिनित्वा;

आदाय सङ्खं पुरिसेन सद्धिं, उपानयी नगरं साधुरम्मन्ति.

सङ्खजातकं चतुत्थं.