७. धम्मानुधम्मपटिपन्नसुत्तं
८६. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –
‘‘धम्मानुधम्मपटिपन्नस्स भिक्खुनो अयमनुधम्मो होति वेय्याकरणाय – धम्मानुधम्मपटिपन्नोयन्ति भासमानो धम्मञ्ञेव भासति नो अधम्मं, वितक्कयमानो वा धम्मवितक्कञ्ञेव वितक्केति नो अधम्मवितक्कं, तदुभयं वा पन अभिनिवेज्जेत्वा उपेक्खको विहरति सतो सम्पजानो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –
‘‘धम्मारामो धम्मरतो, धम्मं अनुविचिन्तयं;
धम्मं अनुस्सरं भिक्खु, सद्धम्मा न परिहायति.
‘‘चरं वा यदि वा तिट्ठं, निसिन्नो उद वा सयं;
अज्झत्तं समयं चित्तं, सन्तिमेवाधिगच्छती’’ति.
अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. सत्तमं.