१. मिच्छादिट्ठिकसुत्तं

७०. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता कायदुच्चरितेन समन्नागता वचीदुच्चरितेन समन्नागता मनोदुच्चरितेन समन्नागता अरियानं उपवादका मिच्छादिट्ठिका मिच्छादिट्ठिकम्मसमादाना. ते कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.

‘‘तं खो पनाहं, भिक्खवे, नाञ्ञस्स समणस्स वा ब्राह्मणस्स वा सुत्वा वदामि. दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता कायदुच्चरितेन समन्नागता वचीदुच्चरितेन समन्नागता मनोदुच्चरितेन समन्नागता अरियानं उपवादका मिच्छादिट्ठिका मिच्छादिट्ठिकम्मसमादाना. ते कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना. अपि च, भिक्खवे, यदेव सामं ञातं सामं दिट्ठं सामं विदितं तदेवाहं वदामि.

‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता कायदुच्चरितेन समन्नागता वचीदुच्चरितेन समन्नागता मनोदुच्चरितेन समन्नागता अरियानं उपवादका मिच्छादिट्ठिका मिच्छादिट्ठिकम्मसमादाना. ते कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘मिच्छा मनं पणिधाय, मिच्छा वाचञ्च भासिय [मिचा वाचं अभासिय (सब्बत्थ)];

मिच्छा कम्मानि कत्वान, कायेन इध पुग्गलो.

‘‘अप्पस्सुतापुञ्ञकरो [अप्पस्सुतोपुञ्ञकरो (सी.), अप्पस्सुतो अपुञ्ञकरो (स्या. पी.)], अप्पस्मिं इध जीविते;

कायस्स भेदा दुप्पञ्ञो, निरयं सोपपज्जती’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. पठमं.