४. दुतियवेदनासुत्तं

५३. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तिस्सो इमा, भिक्खवे, वेदना. कतमा तिस्सो? सुखा वेदना, दुक्खा वेदना, अदुक्खमसुखा वेदना. सुखा, भिक्खवे, वेदना दुक्खतो दट्ठब्बा; दुक्खा वेदना सल्लतो दट्ठब्बा; अदुक्खमसुखा वेदना अनिच्चतो दट्ठब्बा. यतो खो, भिक्खवे, भिक्खुनो सुखा वेदना दुक्खतो दिट्ठा होति, दुक्खा वेदना सल्लतो दिट्ठा होति, अदुक्खमसुखा वेदना अनिच्चतो दिट्ठा होति; अयं वुच्चति, भिक्खवे, ‘भिक्खु अरियो सम्मद्दसो अच्छेच्छि [अच्छेज्जि (सी. पी.), अच्छिज्जि (क.)], तण्हं, विवत्तयि [वावत्तयि (सी. अट्ठ.)] संयोजनं, सम्मा मानाभिसमया अन्तमकासि दुक्खस्सा’’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘यो सुखं दुक्खतो अद्द [दक्खि (सी. पी. क.), अदक्खि (स्या.)], दुक्खमद्दक्खि सल्लतो;

अदुक्खमसुखं सन्तं, अदक्खि नं अनिच्चतो.

‘‘स वे सम्मद्दसो भिक्खु, यतो तत्थ विमुच्चति;

अभिञ्ञावोसितो सन्तो, स वे योगातिगो मुनी’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. चतुत्थं.