१२. दिट्ठिगतसुत्तं

४९. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘द्वीहि, भिक्खवे, दिट्ठिगतेहि परियुट्ठिता देवमनुस्सा ओलीयन्ति एके, अतिधावन्ति एके; चक्खुमन्तो च पस्सन्ति.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, ओलीयन्ति एके? भवारामा, भिक्खवे, देवमनुस्सा भवरता भवसम्मुदिता तेसं भवनिरोधाय धम्मे देसियमाने चित्तं न पक्खन्दति न पसीदति न सन्तिट्ठति नाधिमुच्चति. एवं खो, भिक्खवे, ओलीयन्ति एके.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, अतिधावन्ति एके? भवेनेव खो पनेके अट्टीयमाना हरायमाना जिगुच्छमाना विभवं अभिनन्दन्ति – यतो किर, भो, अयं अत्ता [सत्तो (सी. क.)] कायस्स भेदा परं मरणा उच्छिज्जति विनस्सति न होति परं मरणा; एतं सन्तं एतं पणीतं एतं याथावन्ति. एवं खो, भिक्खवे, अतिधावन्ति एके.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, चक्खुमन्तो पस्सन्ति? इध भिक्खु भूतं भूततो पस्सति; भूतं भूततो दिस्वा भूतस्स निब्बिदाय विरागाय निरोधाय पटिपन्नो होति. एवं खो, भिक्खवे, चक्खुमन्तो पस्सन्ती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘ये [यो (स्या. क.)] भूतं भूततो दिस्वा, भूतस्स च अतिक्कमं;

यथाभूते विमुच्चन्ति, भवतण्हा परिक्खया.

‘‘स वे [सचे (क. सी. स्या. पी.)] भूतपरिञ्ञो, सो वीततण्हो भवाभवे;

भूतस्स विभवा भिक्खु, नागच्छति पुनब्भव’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. द्वादसमं.

दुतियो वग्गो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

द्वे इन्द्रिया द्वे तपनीया, सीलेन अपरे दुवे;

अनोत्तापी कुहना द्वे च, संवेजनीयेन ते दस.

वितक्का देसना विज्जा, पञ्ञा धम्मेन पञ्चमं;

अजातं धातुसल्लानं, सिक्खा जागरियेन च;

अपायदिट्ठिया चेव [येव (सी. स्या.)], बावीसति पकासिताति.

दुकनिपातो निट्ठितो.