४. अट्ठिपुञ्जसुत्तं

२४. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘एकपुग्गलस्स, भिक्खवे, कप्पं सन्धावतो संसरतो सिया एवं महा अट्ठिकङ्कलो अट्ठिपुञ्जो अट्ठिरासि यथायं वेपुल्लो पब्बतोः सचे संहारको अस्स, सम्भतञ्च न विनस्सेय्या’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘एकस्सेकेन कप्पेन, पुग्गलस्सट्ठिसञ्चयो;

सिया पब्बतसमो रासि, इति वुत्तं महेसिना.

‘‘सो खो पनायं अक्खातो, वेपुल्लो पब्बतो महा;

उत्तरो गिज्झकूटस्स, मगधानं गिरिब्बजे.

‘‘यतो च अरियसच्चानि, सम्मप्पञ्ञाय पस्सति;

दुक्खं दुक्खसमुप्पादं, दुक्खस्स च अतिक्कमं;

अरियञ्चट्ठङ्गिकं मग्गं, दुक्खूपसमगामिनं.

‘‘स सत्तक्खत्तुं परमं, सन्धावित्वान पुग्गलो;

दुक्खस्सन्तकरो होति, सब्बसंयोजनक्खया’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. चतुत्थं.