२. सङ्खचरिया

११. ‘‘पुनापरं यदा होमि, ब्राह्मणो सङ्खसव्हयो;

महासमुद्दं तरितुकामो, उपगच्छामि पट्टनं.

१२. ‘‘तत्थद्दसं पटिपथे, सयम्भुं अपराजितं;

कन्तारद्धानं पटिपन्नं [कन्तारद्धानपटिपन्नं (सी. स्या.)], तत्ताय कठिनभूमिया.

१३. ‘‘तमहं पटिपथे दिस्वा, इममत्थं विचिन्तयिं;

‘इदं खेत्तं अनुप्पत्तं, पुञ्ञकामस्स जन्तुनो.

१४. ‘‘‘यथा कस्सको पुरिसो, खेत्तं दिस्वा महागमं;

तत्थ बीजं न रोपेति, न सो धञ्ञेन अत्थिको.

१५. ‘‘‘एवमेवाहं पुञ्ञकामो, दिस्वा खेत्तवरुत्तमं;

यदि तत्थ कारं न करोमि, नाहं पुञ्ञेन अत्थिको.

१६. ‘‘‘यथा अमच्चो मुद्दिकामो, रञ्ञो अन्तेपुरे जने;

न देति तेसं धनधञ्ञं, मुद्दितो परिहायति.

१७. ‘‘‘एवमेवाहं पुञ्ञकामो, विपुलं दिस्वान दक्खिणं;

यदि तस्स दानं न ददामि, परिहायिस्सामि पुञ्ञतो’.

१८. ‘‘एवाहं चिन्तयित्वान, ओरोहित्वा उपाहना;

तस्स पादानि वन्दित्वा, अदासिं छत्तुपाहनं.

१९. ‘‘तेनेवाहं सतगुणतो, सुखुमालो सुखेधितो;

अपि च दानं परिपूरेन्तो, एवं तस्स अदासह’’न्ति.

सङ्खचरियं दुतियं.