८. भद्दजित्थेरअपदानं

९८. ‘‘ओगय्ह यं पोक्खरणिं, नानाकुञ्जरसेवितं;

उद्धरामि भिसं तत्थ, घासहेतु अहं तदा.

९९. ‘‘भगवा तम्हि समये, पदुमुत्तरसव्हयो;

रत्तम्बरधरो बुद्धो, गच्छते अनिलञ्जसे.

१००. ‘‘धुनन्तो पंसुकूलानि, सद्दं अस्सोसहं तदा;

उद्धं निज्झायमानोहं, अद्दसं लोकनायकं.

१०१. ‘‘तत्थेव ठितको सन्तो, आयाचिं लोकनायकं;

मधुं भिसेहि सहितं, खीरं सप्पिं मुळालिकं [मधुं भिसेहि पचति, खीरसप्पि मुलालिभि (क.) भिसदायकत्थेरापदानेपि].

१०२. ‘‘पटिग्गण्हातु मे बुद्धो, अनुकम्पाय चक्खुमा;

ततो कारुणिको सत्था, ओरोहित्वा महायसो.

१०३. ‘‘पटिग्गण्हि मम भिक्खं, अनुकम्पाय चक्खुमा;

पटिग्गहेत्वा सम्बुद्धो, अका मे अनुमोदनं.

१०४. ‘‘‘सुखी होतु महापुञ्ञ, गति तुय्हं समिज्झतु;

इमिना भिसदानेन, लभस्सु विपुलं सुखं’.

१०५. ‘‘इदं वत्वान सम्बुद्धो, जलजुत्तमनामको;

भिक्खमादाय सम्बुद्धो, आकासेनागमा जिनो.

१०६. ‘‘ततो भिसं गहेत्वान, अगच्छिं मम अस्समं;

भिसं रुक्खे लग्गेत्वान, मम दानं अनुस्सरिं.

१०७. ‘‘महावातो उट्ठहित्वा, सञ्चालेसि वनं तदा;

आकासो अभिनादित्थ, असनी च फली तदा.

१०८. ‘‘ततो मे असनीपातो, मत्थके निपती तदा;

सोहं निसिन्नको सन्तो, तत्थ कालङ्कतो अहं.

१०९. ‘‘पुञ्ञकम्मेन सञ्ञुत्तो, तुसितं उपपज्जहं;

कळेवरं मे पतितं, देवलोके रमामहं.

११०. ‘‘छळसीतिसहस्सानि, नारियो समलङ्कता;

सायं पातं उपट्ठन्ति, भिसदानस्सिदं फलं.

१११. ‘‘मनुस्सयोनिमागन्त्वा, सुखितो होमहं तदा;

भोगा मे ऊनता नत्थि, भिसदानस्सिदं फलं.

११२. ‘‘अनुकम्पितको तेन, देवदेवेन तादिना;

सब्बासवपरिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.

११३. ‘‘सतसहस्सितो कप्पे, यं भिसं अददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, भिसदानस्सिदं फलं.

११४. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

११५. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

११६. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा भद्दजित्थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

भद्दजित्थेरस्सापदानं अट्ठमं.