९. वनवच्छत्थेरअपदानं

२५१. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.

२५२. ‘‘तदाहं पब्बजित्वान, तस्स बुद्धस्स सासने;

यावजीवं चरित्वान, ब्रह्मचारं ततो चुतो.

२५३. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

२५४. ‘‘ततो चुतो अरञ्ञम्हि, कपोतो आसहं तहिं;

वसते गुणसम्पन्नो, भिक्खु झानरतो सदा.

२५५. ‘‘मेत्तचित्तो कारुणिको, सदा पमुदिताननो;

उपेक्खको महावीरो, अप्पमञ्ञासु कोविदो.

२५६. ‘‘विनीवरणसङ्कप्पे, सब्बसत्तहितासये;

विसट्ठो नचिरेनासिं, तस्मिं सुगतसावके.

२५७. ‘‘उपेच्च पादमूलम्हि, निसिन्नस्स तदास्समे;

कदाचि सामिसं देति, धम्मं देसेसि चेकदा.

२५८. ‘‘तदा विपुलपेमेन, उपासित्वा जिनत्रजं;

ततो चुतो गतो सग्गं, पवासो सघरं यथा.

२५९. ‘‘सग्गा चुतो मनुस्सेसु, निब्बत्तो पुञ्ञकम्मुना;

अगारं छड्डयित्वान, पब्बजिं बहुसो अहं.

२६०. ‘‘समणो तापसो विप्पो, परिब्बजो तथेवहं;

हुत्वा वसिं अरञ्ञम्हि, अनेकसतसो अहं.

२६१. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, रम्मे कपिलवत्थवे;

वच्छगोत्तो दिजो तस्स, जायाय अहमोक्कमिं.

२६२. ‘‘मातु मे दोहळो आसि, तिरोकुच्छिगतस्स मे;

जायमानसमीपम्हि, वनवासाय निच्छयो.

२६३. ‘‘ततो मे अजनी माता, रमणीये वनन्तरे;

गब्भतो निक्खमन्तं मं, कासायेन पटिग्गहुं.

२६४. ‘‘ततो कुमारो सिद्धत्थो, जातो सक्यकुलद्धजो;

तस्स मित्तो पियो आसिं, संविसट्ठो सुमानियो.

२६५. ‘‘सत्तसारेभिनिक्खन्ते, ओहाय विपुलं यसं;

अहम्पि पब्बजित्वान, हिमवन्तमुपागमिं.

२६६. ‘‘वनालयं भावनीयं, कस्सपं धुतवादिकं;

दिस्वा सुत्वा जिनुप्पादं, उपेसिं नरसारथिं.

२६७. ‘‘सो मे धम्ममदेसेसि, सब्बत्थं सम्पकासयं;

ततोहं पब्बजित्वान, वनमेव पुनागमं [पुनागमिं (सी. पी.), पुनोक्कमं (स्या.)].

२६८. ‘‘तत्थाप्पमत्तो विहरं, छळभिञ्ञा अफस्सयिं [अपस्सयिं (स्या. क.)];

अहो सुलद्धलाभोम्हि, सुमित्तेनानुकम्पितो.

२६९. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

२७०. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२७१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा वनवच्छो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

वनवच्छत्थेरस्सापदानं नवमं.