१०. चूळसुगन्धत्थेरअपदानं
२७२. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;
कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.
२७३. ‘‘अनुब्यञ्जनसम्पन्नो, बात्तिंसवरलक्खणो;
ब्यामप्पभापरिवुतो, रंसिजालसमोत्थटो.
२७४. ‘‘अस्सासेता यथा चन्दो, सूरियोव पभङ्करो;
निब्बापेता यथा मेघो, सागरोव गुणाकरो.
२७५. ‘‘धरणीरिव सीलेन, हिमवाव समाधिना;
आकासो विय पञ्ञाय, असङ्गो अनिलो यथा.
२७६. ‘‘तदाहं बाराणसियं, उपपन्नो महाकुले;
पहूतधनधञ्ञस्मिं, नानारतनसञ्चये.
२७७. ‘‘महता परिवारेन, निसिन्नं लोकनायकं;
उपेच्च धम्ममस्सोसिं, अमतंव मनोहरं.
२७८. ‘‘द्वत्तिंसलक्खणधरो, सनक्खत्तोव चन्दिमा;
अनुब्यञ्जनसम्पन्नो, सालराजाव फुल्लितो.
२७९. ‘‘रंसिजालपरिक्खित्तो, दित्तोव कनकाचलो;
ब्यामप्पभापरिवुतो, सतरंसी दिवाकरो.
२८०. ‘‘सोण्णाननो जिनवरो, समणीव [रम्मणीव (स्या.)] सिलुच्चयो;
करुणापुण्णहदयो, गुणेन विय सागरो.
२८१. ‘‘लोकविस्सुतकित्ति च, सिनेरूव नगुत्तमो;
यससा वित्थतो वीरो, आकाससदिसो मुनि.
२८२. ‘‘असङ्गचित्तो सब्बत्थ, अनिलो विय नायको;
पतिट्ठा सब्बभूतानं, महीव मुनिसत्तमो.
२८३. ‘‘अनुपलित्तो लोकेन, तोयेन पदुमं यथा;
कुवादगच्छदहनो, अग्गिखन्धोव सोभसि [सोभति (सी.), सो वसि (स्या. क.)].
२८४. ‘‘अगधो विय सब्बत्थ, किलेसविसनासको;
गन्धमादनसेलोव, गुणगन्धविभूसितो.
२८५. ‘‘गुणानं आकरो वीरो, रतनानंव सागरो;
सिन्धूव वनराजीनं, किलेसमलहारको.
२८६. ‘‘विजयीव महायोधो, मारसेनावमद्दनो;
चक्कवत्तीव सो राजा, बोज्झङ्गरतनिस्सरो.
२८७. ‘‘महाभिसक्कसङ्कासो, दोसब्याधितिकिच्छको;
सल्लकत्तो यथा वेज्जो, दिट्ठिगण्डविफालको.
२८८. ‘‘सो तदा लोकपज्जोतो, सनरामरसक्कतो;
परिसासु नरादिच्चो, धम्मं देसयते जिनो.
२८९. ‘‘दानं दत्वा महाभोगो, सीलेन सुगतूपगो;
भावनाय च निब्बाति, इच्चेवमनुसासथ.
२९०. ‘‘देसनं तं महस्सादं, आदिमज्झन्तसोभणं;
सुणन्ति परिसा सब्बा, अमतंव महारसं.
२९१. ‘‘सुत्वा सुमधुरं धम्मं, पसन्नो जिनसासने;
सुगतं सरणं गन्त्वा, यावजीवं नमस्सहं.
२९२. ‘‘मुनिनो गन्धकुटिया, ओपुञ्जेसिं [उब्बट्टेसिं (स्या.)] तदा महिं;
चतुज्जातेन गन्धेन, मासे अट्ठ दिनेस्वहं.
२९३. ‘‘पणिधाय सुगन्धत्तं, सरीरविस्सगन्धिनो [सरीरस्स विगन्धिनो (सी. स्या. पी.)];
तदा जिनो वियाकासि, सुगन्धतनुलाभितं.
२९४. ‘‘‘यो यं गन्धकुटिभूमिं, गन्धेनोपुञ्जते सकिं;
तेन कम्मविपाकेन, उपपन्नो तहिं तहिं.
२९५. ‘‘‘सुगन्धदेहो सब्बत्थ, भविस्सति अयं नरो;
गुणगन्धयुत्तो हुत्वा, निब्बायिस्सतिनासवो’.
२९६. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;
जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.
२९७. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, जातो विप्पकुले अहं;
गब्भं मे वसतो माता, देहेनासि सुगन्धिता.
२९८. ‘‘यदा च मातुकुच्छिम्हा, निक्खमामि तदा पुरी [पुरं (स्या. क.)];
सावत्थिसब्बगन्धेहि, वासिता विय वायथ.
२९९. ‘‘पुप्फवस्सञ्च सुरभि, दिब्बगन्धं मनोरमं;
धूपानि च महग्घानि, उपवायिंसु तावदे.
३००. ‘‘देवा च सब्बगन्धेहि, धूपपुप्फेहि तं घरं;
वासयिंसु सुगन्धेन, यस्मिं जातो अहं घरे.
३०१. ‘‘यदा च तरुणो भद्दो, पठमे योब्बने ठितो;
तदा सेलं [सेसं (स्या.)] सपरिसं, विनेत्वा नरसारथि.
३०२. ‘‘तेहि सब्बेहि परिवुतो [सहितो (सी. स्या. पी.)], सावत्थिपुरमागतो;
तदा बुद्धानुभावं तं, दिस्वा पब्बजितो अहं.
३०३. ‘‘सीलं समाधिपञ्ञञ्च, विमुत्तिञ्च अनुत्तरं;
भावेत्वा चतुरो धम्मे, पापुणिं आसवक्खयं.
३०४. ‘‘यदा पब्बजितो चाहं, यदा च अरहा अहुं;
निब्बायिस्सं यदा चाहं, गन्धवस्सो तदा अहु.
३०५. ‘‘सरीरगन्धो च सदातिसेति [सदा वासेति (क.)] मे, महारहं चन्दनचम्पकुप्पलं;
तथेव गन्धे इतरे च सब्बसो, पसय्ह वायामि ततो तहिं [यहिं (स्या.)] तहिं.
३०६. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.
३०७. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.
३०८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा चूळसुगन्धो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति;
चूळसुगन्धत्थेरस्सापदानं दसमं.
भद्दियवग्गो पञ्चपञ्ञासमो.