१०. चूळसुगन्धत्थेरअपदानं

२७२. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.

२७३. ‘‘अनुब्यञ्जनसम्पन्नो, बात्तिंसवरलक्खणो;

ब्यामप्पभापरिवुतो, रंसिजालसमोत्थटो.

२७४. ‘‘अस्सासेता यथा चन्दो, सूरियोव पभङ्करो;

निब्बापेता यथा मेघो, सागरोव गुणाकरो.

२७५. ‘‘धरणीरिव सीलेन, हिमवाव समाधिना;

आकासो विय पञ्ञाय, असङ्गो अनिलो यथा.

२७६. ‘‘तदाहं बाराणसियं, उपपन्नो महाकुले;

पहूतधनधञ्ञस्मिं, नानारतनसञ्चये.

२७७. ‘‘महता परिवारेन, निसिन्नं लोकनायकं;

उपेच्च धम्ममस्सोसिं, अमतंव मनोहरं.

२७८. ‘‘द्वत्तिंसलक्खणधरो, सनक्खत्तोव चन्दिमा;

अनुब्यञ्जनसम्पन्नो, सालराजाव फुल्लितो.

२७९. ‘‘रंसिजालपरिक्खित्तो, दित्तोव कनकाचलो;

ब्यामप्पभापरिवुतो, सतरंसी दिवाकरो.

२८०. ‘‘सोण्णाननो जिनवरो, समणीव [रम्मणीव (स्या.)] सिलुच्चयो;

करुणापुण्णहदयो, गुणेन विय सागरो.

२८१. ‘‘लोकविस्सुतकित्ति च, सिनेरूव नगुत्तमो;

यससा वित्थतो वीरो, आकाससदिसो मुनि.

२८२. ‘‘असङ्गचित्तो सब्बत्थ, अनिलो विय नायको;

पतिट्ठा सब्बभूतानं, महीव मुनिसत्तमो.

२८३. ‘‘अनुपलित्तो लोकेन, तोयेन पदुमं यथा;

कुवादगच्छदहनो, अग्गिखन्धोव सोभसि [सोभति (सी.), सो वसि (स्या. क.)].

२८४. ‘‘अगधो विय सब्बत्थ, किलेसविसनासको;

गन्धमादनसेलोव, गुणगन्धविभूसितो.

२८५. ‘‘गुणानं आकरो वीरो, रतनानंव सागरो;

सिन्धूव वनराजीनं, किलेसमलहारको.

२८६. ‘‘विजयीव महायोधो, मारसेनावमद्दनो;

चक्कवत्तीव सो राजा, बोज्झङ्गरतनिस्सरो.

२८७. ‘‘महाभिसक्कसङ्कासो, दोसब्याधितिकिच्छको;

सल्लकत्तो यथा वेज्जो, दिट्ठिगण्डविफालको.

२८८. ‘‘सो तदा लोकपज्जोतो, सनरामरसक्कतो;

परिसासु नरादिच्चो, धम्मं देसयते जिनो.

२८९. ‘‘दानं दत्वा महाभोगो, सीलेन सुगतूपगो;

भावनाय च निब्बाति, इच्चेवमनुसासथ.

२९०. ‘‘देसनं तं महस्सादं, आदिमज्झन्तसोभणं;

सुणन्ति परिसा सब्बा, अमतंव महारसं.

२९१. ‘‘सुत्वा सुमधुरं धम्मं, पसन्नो जिनसासने;

सुगतं सरणं गन्त्वा, यावजीवं नमस्सहं.

२९२. ‘‘मुनिनो गन्धकुटिया, ओपुञ्जेसिं [उब्बट्टेसिं (स्या.)] तदा महिं;

चतुज्जातेन गन्धेन, मासे अट्ठ दिनेस्वहं.

२९३. ‘‘पणिधाय सुगन्धत्तं, सरीरविस्सगन्धिनो [सरीरस्स विगन्धिनो (सी. स्या. पी.)];

तदा जिनो वियाकासि, सुगन्धतनुलाभितं.

२९४. ‘‘‘यो यं गन्धकुटिभूमिं, गन्धेनोपुञ्जते सकिं;

तेन कम्मविपाकेन, उपपन्नो तहिं तहिं.

२९५. ‘‘‘सुगन्धदेहो सब्बत्थ, भविस्सति अयं नरो;

गुणगन्धयुत्तो हुत्वा, निब्बायिस्सतिनासवो’.

२९६. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

२९७. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, जातो विप्पकुले अहं;

गब्भं मे वसतो माता, देहेनासि सुगन्धिता.

२९८. ‘‘यदा च मातुकुच्छिम्हा, निक्खमामि तदा पुरी [पुरं (स्या. क.)];

सावत्थिसब्बगन्धेहि, वासिता विय वायथ.

२९९. ‘‘पुप्फवस्सञ्च सुरभि, दिब्बगन्धं मनोरमं;

धूपानि च महग्घानि, उपवायिंसु तावदे.

३००. ‘‘देवा च सब्बगन्धेहि, धूपपुप्फेहि तं घरं;

वासयिंसु सुगन्धेन, यस्मिं जातो अहं घरे.

३०१. ‘‘यदा च तरुणो भद्दो, पठमे योब्बने ठितो;

तदा सेलं [सेसं (स्या.)] सपरिसं, विनेत्वा नरसारथि.

३०२. ‘‘तेहि सब्बेहि परिवुतो [सहितो (सी. स्या. पी.)], सावत्थिपुरमागतो;

तदा बुद्धानुभावं तं, दिस्वा पब्बजितो अहं.

३०३. ‘‘सीलं समाधिपञ्ञञ्च, विमुत्तिञ्च अनुत्तरं;

भावेत्वा चतुरो धम्मे, पापुणिं आसवक्खयं.

३०४. ‘‘यदा पब्बजितो चाहं, यदा च अरहा अहुं;

निब्बायिस्सं यदा चाहं, गन्धवस्सो तदा अहु.

३०५. ‘‘सरीरगन्धो च सदातिसेति [सदा वासेति (क.)] मे, महारहं चन्दनचम्पकुप्पलं;

तथेव गन्धे इतरे च सब्बसो, पसय्ह वायामि ततो तहिं [यहिं (स्या.)] तहिं.

३०६. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

३०७. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३०८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा चूळसुगन्धो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति;

चूळसुगन्धत्थेरस्सापदानं दसमं.

भद्दियवग्गो पञ्चपञ्ञासमो.