८. लोमसकङ्गियत्थेरअपदानं

२२५. ‘‘इमम्हि भद्दके कप्पे, ब्रह्मबन्धु महायसो;

कस्सपो नाम गोत्तेन, उप्पज्जि वदतं वरो.

२२६. ‘‘तदाहं चन्दनो चेव, पब्बजित्वान सासने;

आपाणकोटिकं धम्मं, पूरयित्वान सासने.

२२७. ‘‘ततो चुता सन्तुसितं, उपपन्ना उभो मयं;

तत्थ दिब्बेहि नच्चेहि, गीतेहि वादितेहि च.

२२८. ‘‘रूपादिदसहङ्गेहि, अभिभोत्वान सेसके;

यावतायुं वसित्वान, अनुभोत्वा महासुखं.

२२९. ‘‘ततो चवित्वा तिदसं, चन्दनो उपपज्जथ;

अहं कपिलवत्थुस्मिं, अजायिं साकियत्रजो.

२३०. ‘‘यदा उदायित्थेरेन, अज्झिट्ठो लोकनायको;

अनुकम्पिय सक्यानं, उपेसि कपिलव्हयं.

२३१. ‘‘तदातिमानिनो सक्या, न बुद्धस्स गुणञ्ञुनो;

पणमन्ति न सम्बुद्धं, जातिथद्धा अनादरा.

२३२. ‘‘तेसं सङ्कप्पमञ्ञाय, आकासे चङ्कमी जिनो;

पज्जुन्नो विय वस्सित्थ, पज्जलित्थ यथा सिखी.

२३३. ‘‘दस्सेत्वा रूपमतुलं, पुन अन्तरधायथ;

एकोपि हुत्वा बहुधा, अहोसि पुनरेकको.

२३४. ‘‘अन्धकारं पकासञ्च, दस्सयित्वा अनेकधा;

पाटिहेरं करित्वान, विनयी ञातके मुनि.

२३५. ‘‘चातुद्दीपो महामेघो, तावदेव पवस्सथ;

तदा हि जातकं बुद्धो, वेस्सन्तरमदेसयि.

२३६. ‘‘तदा ते खत्तिया सब्बे, निहन्त्वा जातिजं मदं;

उपेसुं सरणं बुद्धं, आह सुद्धोदनो तदा.

२३७. ‘‘‘इदं ततियं तव भूरिपञ्ञ, पादानि वन्दामि समन्तचक्खु;

यदाभिजातो पथवी पकम्पयी, यदा च तं नज्जहि जम्बुछाया’.

२३८. ‘‘तदा बुद्धानुभावं तं, दिस्वा विम्हितमानसो;

पब्बजित्वान तत्थेव, निवसिं मातुपूजको.

२३९. ‘‘चन्दनो देवपुत्तो मं, उपगन्त्वानुपुच्छथ;

भद्देकरत्तस्स तदा, सङ्खेपवित्थारं नयं.

२४०. ‘‘चोदितोहं तदा तेन, उपेच्च नरनायकं;

भद्देकरत्तं सुत्वान, संविग्गो वनमामको.

२४१. ‘‘तदा मातरमपुच्छिं, वने वच्छामि एकको;

सुखुमालोति मे माता, वारयी तं [ते (स्या. पी. क.)] तदा वचं.

२४२. ‘‘कासं [दब्बं (सी. स्या. पी.)] कुसं पोटकिलं, उसीरं मुञ्जपब्बजं [मुञ्जबब्बजं (सी. पी.)];

उरसा पनुदिस्सामि, विवेकमनुब्रूहयं.

२४३. ‘‘तदा वनं पविट्ठोहं, सरित्वा जिनसासनं;

भद्देकरत्तओवादं, अरहत्तमपापुणिं.

२४४. ‘‘‘अतीतं नान्वागमेय्य, नप्पटिकङ्खे अनागतं;

यदतीतं पहीनं तं, अप्पत्तञ्च अनागतं.

२४५. ‘‘‘पच्चुप्पन्नञ्च यो धम्मं, तत्थ तत्थ विपस्सति;

असंहीरं असंकुप्पं, तं विद्वा मनुब्रूहये.

२४६. ‘‘‘अज्जेव किच्चमातप्पं, को जञ्ञा मरणं सुवे;

न हि नो सङ्गरं [सङ्करं (क.)] तेन, महासेनेन मच्चुना.

२४७. ‘‘‘एवंविहारिं आतापिं, अहोरत्तमतन्दितं;

तं वे भद्देकरत्तोति, सन्तो आचिक्खते मुनि’.

२४८. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

२४९. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२५०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा लोमसकङ्गियो [लोमसङ्खियो (स्या. क.)] थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

लोमसकङ्गियत्थेरस्सापदानं अट्ठमं.