७. अभयत्थेरअपदानं

१९५. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मेसु चक्खुमा;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

१९६. ‘‘सरणगमने किञ्चि, निवेसेसि तथागतो;

किञ्चि सीले निवेसेसि, दसकम्मपथुत्तमे.

१९७. ‘‘देति कस्सचि सो वीरो, सामञ्ञफलमुत्तमं;

समापत्ती तथा अट्ठ, तिस्सो विज्जा पवच्छति.

१९८. ‘‘छळभिञ्ञासु योजेसि, किञ्चि सत्तं नरुत्तमो;

देति कस्सचि नाथो सो, चतस्सो पटिसम्भिदा.

१९९. ‘‘बोधनेय्यं पजं दिस्वा, असङ्खेय्यम्पि योजनं [असङ्खेय्येपि योजने सी. स्या. पी.)];

खणेन उपगन्त्वान, विनेति नरसारथि.

२००. ‘‘तदाहं हंसवतियं, अहोसिं ब्राह्मणत्रजो;

पारगू सब्बवेदानं, वेय्याकरणसम्मतो.

२०१. ‘‘निरुत्तिया च कुसलो, निघण्डुम्हि विसारदो;

पदको केटुभविदू, छन्दोविचितिकोविदो.

२०२. ‘‘जङ्घाविहारं विचरं, हंसाराममुपेच्चहं;

अद्दसं वरदं [वदतं (सी. पी.), पवरं (स्या.)] सेट्ठं, महाजनपुरक्खतं.

२०३. ‘‘देसेन्तं विरजं धम्मं, पच्चनीकमती अहं;

उपेत्वा तस्स कल्याणं, सुत्वान विमलं अहं [वाक्यानि, सुत्वान विमलानहं (सी. स्या. पी.)].

२०४. ‘‘ब्याहतं पुनरुत्तं वा, अपत्थं वा निरत्थकं;

नाद्दसं तस्स मुनिनो, ततो पब्बजितो अहं.

२०५. ‘‘नचिरेनेव कालेन, सब्बसत्तविसारदो;

निपुणो बुद्धवचने, अहोसिं गुणिसम्मतो.

२०६. ‘‘तदा चतस्सो गाथायो, गन्थयित्वा सुब्यञ्जना;

सन्थवित्वा तिलोकग्गं, देसयिस्सं दिने दिने.

२०७. ‘‘विरत्तोसि महावीरो, संसारे सभये वसं;

करुणाय न निब्बायि, ततो कारुणिको मुनि.

२०८. ‘‘पुथुज्जनो वयो सन्तो, न किलेसवसो अहु;

सम्पजानो सतियुत्तो, तस्मा एसो अचिन्तियो.

२०९. ‘‘दुब्बलानि किलेसानि, यस्सासयगतानि मे;

ञाणग्गिपरिदड्ढानि, न खीयिंसु तमब्भुतं.

२१०. ‘‘यो सब्बलोकस्स गरु, लोको [लोके (स्या. क.)] यस्स तथा गरु;

तथापि लोकाचरियो, लोको तस्सानुवत्तको.

२११. ‘‘एवमादीहि सम्बुद्धं, कित्तयं धम्मदेसनं;

यावजीवं करित्वान, गतो सग्गं ततो चुतो.

२१२. ‘‘सतसहस्सितो कप्पे, यं बुद्धमभिकित्तयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, कित्तनाय इदं फलं.

२१३. ‘‘देवलोके महारज्जं, पादेसिं कञ्चनग्घियं [दिब्बानुभोजहं तदा (स्या.), रज्जं पादेसि कंचयं (सी.)];

चक्कवत्ती महारज्जं, बहुसोनुभविं अहं.

२१४. ‘‘दुवे भवे पजायामि, देवत्ते अथ मानुसे;

अञ्ञं गतिं न जानामि, कित्तनाय इदं फलं.

२१५. ‘‘दुवे कुले पजायामि, खत्तिये अथ ब्राह्मणे;

नीचे कुले न जायामि, कित्तनाय इदं फलं.

२१६. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, गिरिब्बजपुरुत्तमे;

रञ्ञोहं बिम्बिसारस्स, पुत्तो नामेन चाभयो.

२१७. ‘‘पापमित्तवसं गन्त्वा, निगण्ठेन विमोहितो;

पेसितो नाटपुत्तेन, बुद्धसेट्ठमुपेच्चहं.

२१८. ‘‘पुच्छित्वा निपुणं पञ्हं, सुत्वा ब्याकरणुत्तमं;

पब्बजित्वान नचिरं, अरहत्तमपापुणिं.

२१९. ‘‘कित्तयित्वा जिनवरं, कित्तितो होमि सब्बदा;

सुगन्धदेहवदनो, आसिं सुखसमप्पितो.

२२०. ‘‘तिक्खहासलहुपञ्ञो, महापञ्ञो तथेवहं;

विचित्तपटिभानो च, तस्स कम्मस्स वाहसा.

२२१. ‘‘अभित्थवित्वा पदुमुत्तराहं, पसन्नचित्तो असमं सयम्भुं;

न गच्छि कप्पानि अपायभूमिं, सतं सहस्सानि बलेन तस्स.

२२२. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

२२३. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२२४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा अभयो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

अभयत्थेरस्सापदानं सत्तमं.