६. काळुदायित्थेरअपदानं

१६५. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मेसु चक्खुमा;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

१६६. ‘‘नायकानं वरो सत्था, गुणागुणविदू जिनो;

कतञ्ञू कतवेदी च, तित्थे योजेति पाणिने [पाणिनो (सी. स्या पी.)].

१६७. ‘‘सब्बञ्ञुतेन ञाणेन, तुलयित्वा दयासयो;

देसेति पवरं धम्मं, अनन्तगुणसञ्चयो.

१६८. ‘‘स कदाचि महावीरो, अनन्तजिनसंसरि [अनन्तजनसंसदि (सी.), अनन्तजनसंसुधि (स्या.), अनन्तजनसंसरी (पी.)];

देसेति मधुरं धम्मं, चतुसच्चूपसञ्हितं.

१६९. ‘‘सुत्वान तं धम्मवरं, आदिमज्झन्तसोभणं;

पाणसतसहस्सानं, धम्माभिसमयो अहु.

१७०. ‘‘निन्नादिता तदा भूमि, गज्जिंसु च पयोधरा;

साधुकारं पवत्तिंसु, देवब्रह्मनरासुरा.

१७१. ‘‘‘अहो कारुणिको सत्था, अहो सद्धम्मदेसना;

अहो भवसमुद्दम्हि, निमुग्गे उद्धरी जिनो’.

१७२. ‘‘एवं पवेदजातेसु, सनरामरब्रह्मसु;

कुलप्पसादकानग्गं, सावकं वण्णयी जिनो.

१७३. ‘‘तदाहं हंसवतियं, जातोमच्चकुले अहुं;

पासादिको दस्सनियो, पहूतधनधञ्ञवा.

१७४. ‘‘हंसाराममुपेच्चाहं, वन्दित्वा तं तथागतं;

सुणित्वा मधुरं धम्मं, कारं कत्वा च तादिनो.

१७५. ‘‘निपच्च पादमूलेहं, इमं वचनमब्रविं;

‘कुलप्पसादकानग्गो, यो तया सन्थुतो [यो तव सासने (स्या.)] मुने.

१७६. ‘‘‘तादिसो होमहं वीर [तादिसोहं महावीर (स्या. क.)], बुद्धसेट्ठस्स सासने’;

तदा महाकारुणिको, सिञ्चन्तो वा मतेन मं.

१७७. ‘‘आह मं ‘पुत्त उत्तिट्ठ, लच्छसे तं मनोरथं;

कथं नाम जिने कारं, कत्वान विफलो सिया.

१७८. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

१७९. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

उदायि नाम नामेन, हेस्सति सत्थु सावको’.

१८०. ‘‘तं सुत्वा मुदितो हुत्वा, यावजीवं तदा जिनं;

मेत्तचित्तो परिचरिं, पच्चयेहि विनायकं.

१८१. ‘‘तेन कम्मविपाकेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१८२. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, रम्मे कपिलवत्थवे;

जातो महामच्चकुले, सुद्धोदनमहीपते [सुद्धोदनो महीपति (स्या.)].

१८३. ‘‘तदा अजायि सिद्धत्थो, रम्मे लुम्बिनिकानने;

हिताय सब्बलोकस्स, सुखाय च नरासभो.

१८४. ‘‘तदहेव अहं जातो, सह तेनेव वड्ढितो;

पियो सहायो दयितो, वियत्तो नीतिकोविदो.

१८५. ‘‘एकूनतिंसो वयसा, निक्खमित्वा अगारतो [निक्खन्तो पब्बजित्थसो (सी. स्या.)];

छब्बस्सं वीतिनामेत्वा, आसि बुद्धो विनायको.

१८६. ‘‘जेत्वा ससेनकं मारं, खेपयित्वान आसवे;

भवण्णवं तरित्वान, बुद्धो आसि सदेवके.

१८७. ‘‘इसिव्हयं गमित्वान [इसिव्हयं पतनं गन्त्वा (स्या.)], विनेत्वा पञ्चवग्गिये;

ततो विनेसि भगवा, गन्त्वा गन्त्वा तहिं तहिं.

१८८. ‘‘वेनेय्ये विनयन्तो सो, सङ्गण्हन्तो सदेवकं;

उपेच्च मगधे गिरिं [मागदगिरिं (सी.), मङ्गलागिरिं (पी.)], विहरित्थ तदा जिनो.

१८९. ‘‘तदा सुद्धोदनेनाहं, भूमिपालेन पेसितो;

गन्त्वा दिस्वा दसबलं, पब्बजित्वारहा अहुं.

१९०. ‘‘तदा महेसिं याचित्वा, पापयिं कपिलव्हयं;

ततो पुराहं गन्त्वान, पसादेसिं महाकुलं.

१९१. ‘‘जिनो तस्मिं गुणे तुट्ठो, मं महापरिसाय सो [ममाह पुरिसासभो (स्या. पी.)];

कुलप्पसादकानग्गं, पञ्ञापेसि विनायको.

१९२. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१९३. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१९४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा काळुदायिथेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

काळुदायित्थेरस्सापदानं छट्ठं.