४. वङ्गीसत्थेरअपदानं

९६. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बधम्मेसु चक्खुमा;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको.

९७. ‘‘यथापि सागरे ऊमि, गगने विय तारका;

एवं पावचनं तस्स, अरहन्तेहि चित्तितं.

९८. ‘‘सदेवासुरनागेहि, मनुजेहि पुरक्खतो;

समणब्राह्मणाकिण्णे, जनमज्झे जिनुत्तमो.

९९. ‘‘पभाहि अनुरञ्जन्तो, लोके [लोकं (सी.)] लोकन्तगू जिनो;

वचनेन विबोधेन्तो, वेनेय्यपदुमानि सो.

१००. ‘‘वेसारज्जेहि सम्पन्नो, चतूहि पुरिसुत्तमो;

पहीनभयसारज्जो, खेमप्पत्तो विसारदो.

१०१. ‘‘आसभं पवरं ठानं, बुद्धभूमिञ्च केवलं;

पटिजानाति लोकग्गो, नत्थि सञ्चोदको क्वचि.

१०२. ‘‘सीहनादमसम्भीतं, नदतो तस्स तादिनो;

देवो नरो वा ब्रह्मा वा, पटिवत्ता न विज्जति.

१०३. ‘‘देसेन्तो पवरं धम्मं, सन्तारेन्तो सदेवकं;

धम्मचक्कं पवत्तेति, परिसासु विसारदो.

१०४. ‘‘पटिभानवतं अग्गं, सावकं साधुसम्मतं;

गुणं बहुं पकित्तेत्वा, एतदग्गे ठपेसि तं.

१०५. ‘‘तदाहं हंसवतियं, ब्राह्मणो साधुसम्मतो;

सब्बवेदविदू जातो, वागीसो वादिसूदनो.

१०६. ‘‘उपेच्च तं महावीरं, सुत्वाहं धम्मदेसनं;

पीतिवरं पटिलभिं, सावकस्स गुणे रतो.

१०७. ‘‘निमन्तेत्वाव सुगतं, ससङ्घं लोकनन्दनं;

सत्ताहं भोजयित्वाहं, दुस्सेहच्छादयिं तदा.

१०८. ‘‘निपच्च सिरसा पादे, कतोकासो कतञ्जली;

एकमन्तं ठितो हट्ठो, सन्थविं जिनमुत्तमं.

१०९. ‘‘‘नमो ते वादिमद्दन [वादिसद्दुल (सी. पी.), वादिसूदन (स्या.)], नमो ते इसिसत्तम [पुरिसुत्तम (सी. पी.)];

नमो ते सब्बलोकग्ग, नमो ते अभयङ्कर.

११०. ‘‘‘नमो ते मारमथन [मारमसन (अट्ठ.)], नमो ते दिट्ठिसूदन;

नमो ते सन्तिसुखद, नमो ते सरणङ्कर.

१११. ‘‘‘अनाथानं भवं नाथो, भीतानं अभयप्पदो;

विस्सामभूमि [विस्सासं भूमि (स्या.), विस्सानभूमि (पी.)] सन्तानं, सरणं सरणेसिनं’.

११२. ‘‘एवमादीहि सम्बुद्धं, सन्थवित्वा महागुणं;

अवोचं वादिसूदस्स [वादिसूरस्स (सी. स्या. पी.)], गतिं पप्पोमि भिक्खुनो.

११३. ‘‘तदा अवोच भगवा, अनन्तपटिभानवा;

‘यो सो बुद्धं अभोजेसि, सत्ताहं सहसावकं.

११४. ‘‘‘गुणञ्च मे पकित्तेसि, पसन्नो सेहि पाणिभि;

एसो पत्थयते ठानं, वादिसूदस्स भिक्खुनो.

११५. ‘‘‘अनागतम्हि अद्धाने, लच्छसे तं मनोरथं;

देवमानुससम्पत्तिं, अनुभोत्वा अनप्पकं.

११६. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

११७. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

वङ्गीसो नाम नामेन, हेस्सति सत्थु सावको’.

११८. ‘‘तं सुत्वा मुदितो हुत्वा, यावजीवं तदा जिनं;

पच्चयेहि उपट्ठासिं, मेत्तचित्तो तथागतं.

११९. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तुसितं [तावतिंसं (स्या.)] अगमासहं.

१२०. ‘‘पच्छिमे च भवे दानि, जातो विप्पकुले [परिब्बाजकुले (सी. स्या. पी.)] अहं;

पच्चाजातो [सम्पत्तो च (क.)] यदा आसिं, जातिया सत्तवस्सिको.

१२१. ‘‘सब्बवेदविदू जातो, वादसत्थविसारदो;

वादिस्सरो [वग्गुस्सरो (स्या. पी.)] चित्तकथी, परवादप्पमद्दनो.

१२२. ‘‘वङ्गे जातोति वङ्गीसो, वचने इस्सरोति वा;

वङ्गीसो इति मे नामं, अभवी लोकसम्मतं.

१२३. ‘‘यदाहं विञ्ञुतं पत्तो, ठितो पठमयोब्बने;

तदा राजगहे रम्मे, सारिपुत्तमहद्दसं [मथद्दसं (सी. पी.), च अद्दसं (स्या.)].

पञ्चवीसतिमं भाणवारं.

१२४. ‘‘पिण्डाय विचरन्तं तं, पत्तपाणिं सुसंवुतं;

अलोलक्खिं मितभाणिं, युगमत्तं निदक्खितं [निरिक्खतं (सी. पी.), उदिक्खतं (स्या.)].

१२५. ‘‘तं दिस्वा विम्हितो हुत्वा, अवोचं ममनुच्छवं [मननुच्छवं (सी. स्या.)];

कणिकारंव निचितं [कणिकारपरिचितं (पी.), खणिकं ठानरचितं (सी.)], चित्तं गाथापदं अहं.

१२६. ‘‘आचिक्खि सो मे सत्थारं, सम्बुद्धं लोकनायकं;

तदा सो पण्डितो वीरो, उत्तरिं [उत्तरं (सी. पी.)] समवोच मे.

१२७. ‘‘विरागसंहितं वाक्यं, कत्वा दुद्दसमुत्तमं;

विचित्तपटिभानेहि, तोसितो तेन तादिना.

१२८. ‘‘निपच्च सिरसा पादे, ‘पब्बाजेही’ति मं ब्रवि;

ततो मं स महापञ्ञो, बुद्धसेट्ठमुपानयि.

१२९. ‘‘निपच्च सिरसा पादे, निसीदिं सत्थु सन्तिके;

ममाह वदतं सेट्ठो, कच्चि वङ्गीस जानासि [सच्चं वङ्गीस कच्चि ते (स्या.)].

१३०. ‘‘किञ्चि सिप्पन्ति तस्साहं, ‘जानामी’ति च अब्रविं;

मतसीसं वनच्छुद्धं, अपि बारसवस्सिकं;

तव विज्जाविसेसेन, सचे सक्कोसि वाचय [भासय (सी. पी.)].

१३१. ‘‘आमोति मे पटिञ्ञाते, तीणि सीसानि दस्सयि;

निरयनरदेवेसु, उपपन्ने अवाचयिं.

१३२. ‘‘तदा खीणासवस्सेव [पच्चेकबुद्धस्स (सी. पी.)], सीसं दस्सेसि नायको;

ततोहं विहतारब्भो, पब्बज्जं समयाचिसं.

१३३. ‘‘पब्बजित्वान सुगतं, सन्थवामि तहिं तहिं;

ततो मं कब्बवित्तोसि [कविचित्तोति (स्या. पी.)], उज्झायन्तिह भिक्खवो.

१३४. ‘‘ततो वीमंसनत्थं मे, आह बुद्धो विनायको;

तक्किका पनिमा गाथा, ठानसो पटिभन्ति तं.

१३५. ‘‘न कब्बवित्तोहं वीर, ठानसो पटिभन्ति मं;

तेन हि दानि वङ्गीस, ठानसो सन्थवाहि मं.

१३६. ‘‘तदाहं सन्थविं वीरं, गाथाहि इसिसत्तमं;

ठानसो मे तदा तुट्ठो, जिनो अग्गे ठपेसि मं.

१३७. ‘‘पटिभानेन चित्तेन, अञ्ञेसमतिमञ्ञहं;

पेसले तेन संविग्गो, अरहत्तमपापुणिं.

१३८. ‘‘‘पटिभानवतं अग्गो, अञ्ञो कोचि न विज्जति;

यथायं भिक्खु वङ्गीसो, एवं धारेथ भिक्खवो’.

१३९. ‘‘सतसहस्से कतं कम्मं, फलं दस्सेसि मे इध;

सुमुत्तो सरवेगोव किलेसे झापयिं मम.

१४०. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१४१. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१४२. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा वङ्गीसो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

वङ्गीसत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.