९. राधत्थेरअपदानं

२९६. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, सब्बलोकविदू मुनि;

इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि चक्खुमा.

२९७. ‘‘ओवादको विञ्ञापको, तारको सब्बपाणिनं;

देसनाकुसलो बुद्धो, तारेसि जनतं बहुं.

२९८. ‘‘अनुकम्पको कारुणिको, हितेसी सब्बपाणिनं;

सम्पत्ते तित्थिये सब्बे, पञ्चसीले पतिट्ठपि.

२९९. ‘‘एवं निराकुलं आसि, सुञ्ञतं तित्थियेहि च;

विचित्तं अरहन्तेहि, वसीभूतेहि तादिभि.

३००. ‘‘रतनानट्ठपञ्ञासं, उग्गतो सो महामुनि;

कञ्चनग्घियसङ्कासो, बात्तिंसवरलक्खणो.

३०१. ‘‘वस्ससतसहस्सानि, आयु विज्जति तावदे;

तावता तिट्ठमानो सो, तारेसि जनतं बहुं.

३०२. ‘‘तदाहं हंसवतियं, ब्राह्मणो मन्तपारगू;

उपेच्च तं नरवरं, अस्सोसिं धम्मदेसनं.

३०३. ‘‘पञ्ञपेन्तं महावीरं, परिसासु विसारदं;

पटिभानेय्यकं भिक्खुं, एतदग्गे विनायकं.

३०४. ‘‘तदाहं कारं कत्वान, ससङ्घे लोकनायके;

निपच्च सिरसा पादे, तं ठानं अभिपत्थयिं.

३०५. ‘‘ततो मं भगवा आह, सिङ्गीनिक्खसमप्पभो;

सरेन रजनीयेन, किलेसमलहारिना.

३०६. ‘‘‘सुखी भवस्सु दीघायु, सिज्झतु पणिधी तव;

ससङ्घे मे कतं कारं, अतीव विपुलं तया.

३०७. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

३०८. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

राधोति नामधेय्येन, हेस्सति सत्थु सावको.

३०९. ‘‘‘स ते हेतुगुणे तुट्ठो, सक्यपुत्तो नरासभो [इदं पादद्वयं स्याममूले नत्थी];

पटिभानेय्यकानग्गं, पञ्ञपेस्सति नायको’.

३१०. ‘‘तं सुत्वा मुदितो हुत्वा, यावजीवं तदा जिनं;

मेत्तचित्तो परिचरिं, सतो पञ्ञासमाहितो.

३११. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

३१२. ‘‘सतानं तीणिक्खत्तुञ्च, देवरज्जमकारयिं;

सतानं पञ्चक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती अहोसहं.

३१३. ‘‘पदेसरज्जं विपुलं, गणनातो असङ्खियं;

सब्बत्थ सुखितो आसिं, तस्स कम्मस्स वाहसा.

३१४. ‘‘पच्छिमे भवे सम्पत्ते, गिरिब्बजपुरुत्तमे;

जातो विप्पकुले निद्धे, विकलच्छादनासने.

३१५. ‘‘कटच्छुभिक्खं पादासिं, सारिपुत्तस्स तादिनो;

यदा जिण्णो च वुद्धो च, तदाराममुपागमिं.

३१६. ‘‘पब्बजति न मं कोचि [पब्बाजेन्ति न मं केचि (सी. स्या पी.)], जिण्णदुब्बलथामकं;

तेन दीनो विवण्णङ्गो [विवण्णको (क.)], सोको चासिं तदा अहं.

३१७. ‘‘दिस्वा महाकारुणिको, मममाह [ममाह सो (सी.), ममाह च (पी.)] महामुनि;

‘किमत्थं पुत्तसोकट्टो, ब्रूहि ते चित्तजं रुजं’.

३१८. ‘‘‘पब्बज्जं न लभे वीर, स्वाक्खाते तव सासने;

तेन सोकेन दीनोस्मि, सरणं होहि नायक’.

३१९. ‘‘तदा भिक्खू समानेत्वा, अपुच्छि मुनिसत्तमो;

‘इमस्स अधिकारं ये, सरन्ति ब्याहरन्तु ते’.

३२०. ‘‘सारिपुत्तो तदावोच, ‘कारमस्स सरामहं;

कटच्छुभिक्खं दापेसि, पिण्डाय चरतो मम’.

३२१. ‘‘‘साधु साधु कतञ्ञूसि, सारिपुत्त इमं तुवं;

पब्बाजेहि दिजं वुड्ढं, हेस्सताजानियो अयं’.

३२२. ‘‘ततो अलत्थं पब्बज्जं, कम्मवाचोपसम्पदं;

न चिरेनेव कालेन, पापुणिं आसवक्खयं.

३२३. ‘‘सक्कच्चं मुनिनो वाक्यं, सुणामि मुदितो यतो;

पटिभानेय्यकानग्गं, ततो मं ठपयी जिनो.

३२४. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

३२५. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३२६. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा राधो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

राधत्थेरस्सापदानं नवमं.