६. बाहियत्थेरअपदानं

१७८. ‘‘इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको;

महप्पभो तिलोकग्गो, नामेन पदुमुत्तरो.

१७९. ‘‘खिप्पाभिञ्ञस्स भिक्खुस्स, गुणं कित्तयतो मुने;

सुत्वा उदग्गचित्तोहं, कारं कत्वा महेसिनो.

१८०. ‘‘दत्वा सत्ताहिकं दानं, ससिस्सस्स मुने अहं;

अभिवादिय सम्बुद्धं, तं ठानं पत्थयिं तदा.

१८१. ‘‘ततो मं ब्याकरि बुद्धो, ‘एतं पस्सथ ब्राह्मणं;

पतितं पादमूले मे, चरियं पच्चवेक्खणं [पसन्ननयनाननं (सी.), पीनसम्पन्नवेक्खणं (स्या.), पीणंसं पच्चवेक्खणं (पी.)].

१८२. ‘‘‘हेमयञ्ञोपचितङ्गं, अवदाततनुत्तचं;

पलम्बबिम्बतम्बोट्ठं, सेततिण्हसमं दिजं.

१८३. ‘‘‘गुणथामबहुतरं, समुग्गततनूरुहं;

गुणोघायतनीभूतं, पीतिसम्फुल्लिताननं.

१८४. ‘‘‘एसो पत्थयते ठानं, खिप्पाभिञ्ञस्स भिक्खुनो;

अनागते महावीरो, गोतमो नाम हेस्सति.

१८५. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

बाहियो नाम नामेन, हेस्सति सत्थु सावको’.

१८६. ‘‘तदा हि तुट्ठो वुट्ठाय, यावजीवं महामुने;

कारं कत्वा चुतो सग्गं, अगं सभवनं यथा.

१८७. ‘‘देवभूतो मनुस्सो वा, सुखितो तस्स कम्मुनो;

वाहसा संसरित्वान, सम्पत्तिमनुभोमहं.

१८८. ‘‘पुन कस्सपवीरस्स, अत्थमेन्तम्हि [अत्थङ्गतम्हि (स्या.)] सासने;

आरुय्ह सेलसिखरं, युञ्जित्वा जिनसासनं.

१८९. ‘‘विसुद्धसीलो सप्पञ्ञो, जिनसासनकारको;

ततो चुता पञ्च जना, देवलोकं अगम्हसे.

१९०. ‘‘ततोहं बाहियो जातो, भारुकच्छे पुरुत्तमे;

ततो नावाय पक्खन्दो [पक्खन्तो (सी.), पक्कन्तो (पी.)], सागरं अप्पसिद्धियं [अत्थसिद्धियं (क.)].

१९१. ‘‘ततो नावा अभिज्जित्थ, गन्त्वान कतिपाहकं;

तदा भीसनके घोरे, पतितो मकराकरे.

१९२. ‘‘तदाहं वायमित्वान, सन्तरित्वा महोदधिं;

सुप्पादपट्टनवरं [सुप्पारपट्टनवरं (सी. पी.)], सम्पत्तो मन्दवेधितो [मन्दमेधिको (सी.), मन्दवेदितो (स्या.), मद्दवेरतं (क.)].

१९३. ‘‘दारुचीरं निवासेत्वा, गामं पिण्डाय पाविसिं;

तदाह सो जनो तुट्ठो, अरहायमिधागतो.

१९४. ‘‘इमं अन्नेन पानेन, वत्थेन सयनेन च;

भेसज्जेन च सक्कत्वा, हेस्साम सुखिता मयं.

१९५. ‘‘पच्चयानं तदा लाभी, तेहि सक्कतपूजितो;

अरहाहन्ति सङ्कप्पं, उप्पादेसिं अयोनिसो.

१९६. ‘‘ततो मे चित्तमञ्ञाय, चोदयी पुब्बदेवता;

‘न त्वं उपायमग्गञ्ञू, कुतो त्वं अरहा भवे’.

१९७. ‘‘चोदितो ताय संविग्गो, तदाहं परिपुच्छि तं;

‘के वा एते कुहिं लोके, अरहन्तो नरुत्तमा.

१९८. ‘‘‘सावत्थियं कोसलमन्दिरे जिनो, पहूतपञ्ञो वरभूरिमेधसो;

सो सक्यपुत्तो अरहा अनासवो, देसेति धम्मं अरहत्तपत्तिया.

१९९. ‘‘‘तदस्स सुत्वा वचनं सुपीणितो [पीणित्वा (क.)], निधिंव लद्धा कपणोति विम्हितो;

उदग्गचित्तो अरहत्तमुत्तमं, सुदस्सनं दट्ठुमनन्तगोचरं.

२००. ‘‘‘तदा ततो निक्खमित्वान सत्थुनो [निक्खमितुन सत्थुवरं (सी.)], सदा जिनं पस्सामि विमलाननं [पराजिनं पस्सामि कमलाननं (क.)];

उपेच्च रम्मं विजितव्हयं वनं, दिजे अपुच्छिं कुहिं लोकनन्दनो.

२०१. ‘‘‘ततो अवोचुं नरदेववन्दितो, पुरं पविट्ठो असनेसनाय सो;

ससोव [पच्चेहि (सी. स्या.)] खिप्पं मुनिदस्सनुस्सुको, उपेच्च वन्दाहि तमग्गपुग्गलं’.

२०२. ‘‘ततोहं तुवटं गन्त्वा, सावत्थिं पुरमुत्तमं;

विचरन्तं तमद्दक्खिं, पिण्डत्थं अपिहागिधं.

२०३. ‘‘पत्तपाणिं अलोलक्खं, पाचयन्तं पीताकरं [भाजयन्तं वियामतं (सी.), जोतयन्तं इधामतं (स्या.), भाजयन्तं इदंमतं (पी.)];

सिरीनिलयसङ्कासं, रविदित्तिहराननं.

२०४. ‘‘तं समेच्च निपच्चाहं, इदं वचनमब्रविं;

‘कुपथे विप्पनट्ठस्स, सरणं होहि गोतम.

२०५. ‘‘‘पाणसन्तारणत्थाय, पिण्डाय विचरामहं;

न ते धम्मकथाकालो, इच्चाह मुनिसत्तमो’.

२०६. ‘‘तदा पुनप्पुनं बुद्धं, आयाचिं धम्मलालसो;

यो मे धम्ममदेसेसि, गम्भीरं सुञ्ञतं पदं.

२०७. ‘‘तस्स धम्मं सुणित्वान, पापुणिं आसवक्खयं;

परिक्खीणायुको सन्तो, अहो सत्थानुकम्पको.

२०८. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

२०९. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२१०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

२११. ‘‘एवं थेरो वियाकासि, बाहियो दारुचीरियो;

सङ्कारकूटे पतितो, भूताविट्ठाय गाविया.

२१२. ‘‘अत्तनो पुब्बचरियं, कित्तयित्वा महामति;

परिनिब्बायि सो थेरो [वीरो (सी.), धीरो (स्या.)], सावत्थियं पुरुत्तमे.

२१३. ‘‘नगरा निक्खमन्तो तं, दिस्वान इसिसत्तमो;

दारुचीरधरं धीरं, बाहियं बाहितागमं.

२१४. ‘‘भूमियं पतितं दन्तं, इन्दकेतूव पातितं;

गतायुं सुक्खकिलेसं [गतायु संगतक्लेसं (सी. पी.), तदायु सङ्कतालेसं (क.)], जिनसासनकारकं.

२१५. ‘‘ततो आमन्तयी सत्था, सावके सासने रते;

‘गण्हथ नेत्वा [हुत्वा (स्या. पी. क.)] झापेथ, तनुं सब्रह्मचारिनो.

२१६. ‘‘‘थूपं करोथ पूजेथ, निब्बुतो सो महामति;

खिप्पाभिञ्ञानमेसग्गो, सावको मे वचोकरो.

२१७. ‘‘‘सहस्समपि चे गाथा, अनत्थपदसञ्हिता;

एकं गाथापदं सेय्यो, यं सुत्वा उपसम्मति.

२१८. ‘‘‘यत्थ आपो च पथवी, तेजो वायो न गाधति;

न तत्थ सुक्का जोतन्ति, आदिच्चो न पकासति.

२१९. ‘‘‘न तत्थ चन्दिमा भाति, तमो तत्थ न विज्जति;

यदा च अत्तना वेदि, मुनिमोनेन ब्राह्मणो.

२२०. ‘‘‘अथ रूपा अरूपा च, सुखदुक्खा विमुच्चति’;

इच्चेवं अभणी नाथो, तिलोकसरणो मुनि’’.

इत्थं सुदं आयस्मा बाहियो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

बाहियत्थेरस्सापदानं छट्ठं.