५. कुमारकस्सपत्थेरअपदानं

१५०. ‘‘इतो सतसहस्सम्हि, कप्पे उप्पज्जि नायको;

सब्बलोकहितो वीरो, पदुमुत्तरनामको.

१५१. ‘‘तदाहं ब्राह्मणो हुत्वा, विस्सुतो वेदपारगू;

दिवाविहारं विचरं, अद्दसं लोकनायकं.

१५२. ‘‘चतुसच्चं पकासेन्तं, बोधयन्तं सदेवकं;

विचित्तकथिकानग्गं, वण्णयन्तं महाजने.

१५३. ‘‘तदा मुदितचित्तोहं, निमन्तेत्वा तथागतं;

नानारत्तेहि वत्थेहि, अलङ्करित्वान मण्डपं.

१५४. ‘‘नानारतनपज्जोतं, ससङ्घं भोजयिं तहिं;

भोजयित्वान सत्ताहं, नानग्गरसभोजनं.

१५५. ‘‘नानाचित्तेहि [नानावण्णेहि (सी.)] पुप्फेहि, पूजयित्वा ससावकं [महावीरं (क.)];

निपच्च पादमूलम्हि, तं ठानं पत्थयिं अहं.

१५६. ‘‘तदा मुनिवरो आह, करुणेकरसासयो [करुणो करुणालयो (स्या.)];

‘पस्सथेतं दिजवरं, पदुमाननलोचनं.

१५७. ‘‘‘पीतिपामोज्जबहुलं, समुग्गततनूरुहं;

हासम्हितविसालक्खं, मम सासनलालसं.

१५८. ‘‘‘पतितं पादमूले मे, एकावत्थसुमानसं [एकवत्थं सुमानसं (स्या. क.)];

एस पत्थेति तं ठानं, विचित्तकथिकत्तनं [विचित्तकथिकत्तदं (सी. पी.)].

१५९. ‘‘‘सतसहस्सितो कप्पे, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

१६०. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

कुमारकस्सपो नाम, हेस्सति सत्थु सावको.

१६१. ‘‘‘विचित्तपुप्फदुस्सानं, रतनानञ्च वाहसा;

विचित्तकथिकानं सो, अग्गतं पापुणिस्सति’.

१६२. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

१६३. ‘‘परिब्भमं भवाभवे [भवाकासे (सी. पी.)], रङ्गमज्झे यथा नटो;

साखमिगत्रजो हुत्वा, मिगिया कुच्छिमोक्कमिं.

१६४. ‘‘तदा मयि कुच्छिगते, वज्झवारो उपट्ठितो;

साखेन चत्ता मे माता, निग्रोधं सरणं गता.

१६५. ‘‘तेन सा मिगराजेन, मरणा परिमोचिता;

परिच्चजित्वा सपाणं [संपाणं (सी. पी.)], ममेवं ओवदी तदा.

१६६. ‘‘‘निग्रोधमेव सेवेय्य, न साखमुपसंवसे;

निग्रोधस्मिं मतं सेय्यो, यञ्चे साखम्हि जीवितं’.

१६७. ‘‘तेनानुसिट्ठा मिगयूथपेन, अहञ्च माता च तथेतरे च [चितरे च (स्या.), तस्सोवादेन (पी.), चितरे च तस्सोवादं (क.)];

आगम्म रम्मं तुसिताधिवासं, गता पवासं सघरं यथेव.

१६८. ‘‘पुनो कस्सपवीरस्स, अत्थमेन्तम्हि सासने;

आरुय्ह सेलसिखरं, युञ्जित्वा जिनसासनं.

१६९. ‘‘इदानाहं राजगहे, जातो सेट्ठिकुले अहुं;

आपन्नसत्ता मे माता, पब्बजि अनगारियं.

१७०. ‘‘सगब्भं तं विदित्वान, देवदत्तमुपानयुं;

सो अवोच ‘विनासेथ, पापिकं भिक्खुनिं इमं’.

१७१. ‘‘इदानिपि मुनिन्देन, जिनेन अनुकम्पिता;

सुखिनी अजनी मय्हं, माता भिक्खुनुपस्सये.

१७२. ‘‘तं विदित्वा महीपालो, कोसलो मं अपोसयि;

कुमारपरिहारेन, नामेनाहञ्च कस्सपो.

१७३. ‘‘महाकस्सपमागम्म, अहं कुमारकस्सपो;

वम्मिकसदिसं कायं, सुत्वा बुद्धेन देसितं.

१७४. ‘‘ततो चित्तं विमुच्चि मे, अनुपादाय सब्बसो;

पायासिं दमयित्वाहं, एतदग्गमपापुणिं.

१७५. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१७६. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१७७. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा कुमारकस्सपो थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

कुमारकस्सपत्थेरस्सापदानं पञ्चमं.

चतुवीसतिमं भाणवारं.