२. मञ्चदायकत्थेरअपदानं

१३. ‘‘विपस्सिनो भगवतो, लोकजेट्ठस्स तादिनो;

एकमञ्चं [एकं वेच्चं (स्या.), एकपच्छं (पी.)] मया दिन्नं, पसन्नेन सपाणिना.

१४. ‘‘हत्थियानं अस्सयानं, दिब्बयानं समज्झगं;

तेन मञ्चकदानेन, पत्तोम्हि आसवक्खयं.

१५. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं मञ्चमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, मञ्चदानस्सिदं फलं.

१६. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१७. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा मञ्चदायको [वेच्चकदायको (स्या.), सद्दसञ्ञिकवग्गेपि इदं§अपदानं दिस्सति] थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

मञ्चदायकत्थेरस्सापदानं दुतियं.